Dinjiteti i gjyqësorit dhe dinjiteti i vendit

Nga Skënder Minxhozi/

Unioni i Gjyqtarëve ka paraqitur më së fundi pranë Gjykatës Kushtetuese vërejtjet e tij për ligjin e vetingut. Këto kundërshti i shtohen pezullimit që kjo gjykatë i ka bërë këtij ligji, për të marrë një opinion shtesë nga Komisioni i Venecias, si dhe një shqyrtimi në vijim e sipër, lidhur me kushtetutshmërinë ose jo të ligjit në fjalë.

Siç shihet, janë kujdesur ta “blindojnë” më së miri procesin e verifikimit të figurës, pasurive dhe nivelit profesional të sistemit tonë të drejtësisë. Megjithëse në Bruksel, Komisioni Europian dhe nivelet e tjera politike, e kanë afishuar aplikimin e vetingut, si parakusht për hapjen e negociatave. Ndodhemi përballë rastit flagrant, kur një komunitet gjyqtarësh e prokurorësh, të mbështetur hapur ose heshturazi nga një segment jo i vogël i politikës (PD-LSI), po përpiqen të avancojnë dhe mbrojnë interesin e tyre të ngushtë, duke dëmtuar interesat madhore të të gjithë shqiptarëve.

Në kundërshtitë e tyre ndaj ligjit të vetingut, gjyqtarët shprehen se nuk mund të lejojnë që të shkelet dinjiteti i tyre. Si të tillë ata shohin edhe faktin që procesi kryhet nga institucione që nuk janë ngritur, sipas tyre, për të kryer këtë funksion. Dhe si për të zbuluar se i mendojnë gjërat njëlloj si kolegët e tyre prokurorë, gishtin e drejtojnë tek ILDKP. Aty ku prej ditësh po flitet për presion të shtuar të prokurorisë, për shkakun e thjeshtë se në sirtaret e këtij institucioni ndodhen mbi dhjetë mijë dosje deklarimi pasurish. Të cilat, edhe sot, pa asnjë paketë reforme apo ndryshim Kushtetute apo ligjesh, nxjerrin zbuluar kushedi sesa zyrtarë të të gjitha niveleve, anëtarë parlamenti, të ekzekutivit të djeshëm e të sotëm, por padyshim edhe dhjetra, në mos qindra gjyqtarë e prokurorë. Të cilët e dinë mirë sesi i kanë vënë paratë, vilat, kontot bankare dhe luksin në të cilin jetojnë.

Rrethimi që po i bëhet ligjit të vetingut është operacioni më i kalkuluar dhe më  koordinuar i imagjinueshëm, i sabotimit të reformës në drejtësi, duke shtyrë zbatimin e saj. Nëse doni të shihni se cilët kanë frikë nga goditja e reformës dhe cilët tremben se mund të jenë subjekti i saj, shihni listën e ankimuesve në dyert e Gjykatës Kushtetuese. Duke përfshirë si “ankimues” në këtë rast, edhe një pjesë vetë panelit të Kushtetuese, i cili e ngriu i pari ligjin e Vetingut. Komisioneri Hahn, ministrat e BE, europarlamentarët dhe ambasadorët e tyre në Tiranë mund të bërtasin sa të duan për rëndësinë e patjetërsueshme të reformës në drejtësi dhe nevojës së aplikimit sa më parë të saj, por këtu, në pazarin tonë të vogël ballkanik, fjalët e Europës i merr era.

Politika (një pjesë e saj), drejtësia dhe institucionet janë përfshirë me ngarkesë të plotë, për ta shtyrë sa më larg momentin e startit të reformës. Në pritje të ndonjë ndryshimi politik madhor (qoftë edhe një rënie e qeverisë aktuale, për të kaluar në një kabinet teknik para zgjedhjeve), qoftë me bjerrjen e zakonshme që i ndodh gjërave në këtë vend, ku gjithçka fillon me entusiazëm, por zbehet rrugës. Vetëm se problemi kësaj rradhe është pak më i komplikuar se herët e tjera: në 21 korrik reforma në drejtësi u votua për të qenë pjesë e Kushtetutës. Çka do të thotë se ajo tashmë e vështirë të anashkalohet, apo edhe të hollohet me ujë gjatë rrugës.