Nga Alteo Hysi
Shqipëria sot gjendet përballë një diskursi politik të opozitës të fokusuar te dhuna, shfarrosja, lufta totale, si zgjidhja alternative e ngërçit politik, përkundër historisë së politikëbërjes dhe sistemeve politike që na dëshmojnë se mekanizmi më rracional për të zgjidhur problemet, është shtet-bërja.
Ti imponohesh në këtë mënyrë politikës përmes dhunës, dhe aq më tepër ta trajtosh këtë të fundit si alternativë, veçse një marrëzi e rrezikshme që cënon demokracinë, është edhe e dëmshme për të ardhmen e shqiptarëve të zakonshëm. Kjo për disa arsye:
-Ekonomia:
Retorika e dhunshmë si nxitëse e një klime tensioni, jo vetëm ç’ekuilibron opinion publik por edhe i vesh padrejtësisht Shqipërisë imazhin e një vendi ku është i pasigurt çdo lloj aktiviteti normal ekonomik, biznesi, tregtie, duke larguar kështu çdo investim të huaj që mund të ndihmojë në shëndoshjen e ekonomisë. Në një vend ku dhuna do të dominonte mbi parimet ligjore dhe normat intitucionale, do të ishte praktikisht e pamundur që të mund të zhvilloheshin praktika ekonomike. Më pak investime private, do të nëkuptonin më pak taksa, më pak vende pune, më pak buxhet, më pak investime publike, shumë më pak mirëqënie, tkurrje të ekonomisë.
-Rënia e institucioneve
Mirqënia apo varfëria, progresi apo regresi ekonomik i një vendi janë të varura nga zhvillimi dhe funksionaliteti institucioneve të tij dhe punës së tyre. Në një klimë dhune, ku ngërçi dhe kaosi politik interferon me normalitetin e institucionit, do të bllokohej çdo standard dhe praktikë që rregullon veprimtarinë ekonomike, sociale, politike të vendit. Bllokimi i institucioneve do tu refuzonte qytetarëve shqiptarë të drejtën për të marrë çdo lloj shërbimi, në çdo nivel, lokal a kombëtar, të drejtën për të jetuar në një shtet që i shërben me forcën e ligjit nevojave të tij socio-ekonomike.
-Pasojat sociale
Gjithkush i mban mend pasojat dhe situatën e dhimbshme pas 1997, vit në të cilin shkatërrimi i ekonomisë, bankave, bizneseve dhe sundimit të bandave kriminale në mungesë të shtetit, e lanë Shqipërinë në një gjendje lufte nga e cila iu desh një kohë e gjatë për tu rimëkëmbur dhe shqiptarët në një gjendje shoku social, ekonomik. Veçse të varfëruar nga kriza e piramidave, shqiptarët gjendeshin në udhëkryqin që solli mungesa e shtetit si rregullator dhe kontrollues.
“Lufta totale”, dhuna si një rrugë pa arsye nuk do të ishte hapi i parë drejt përmirësimit të situatës politike, përkundrazi, do ta radikalizonte “krizën artificiale” (që opozita pretendon) drejt një krize të individit të zakonshëm shqiptar, sepse do të paralizonte shtetin si shërbëtor të qytetarit.
Dhuna pra, si imponim në politkëbërje është armik jo vetëm i demokracisë, por i çdo qytetari që minimalisht beson se ndonëse politika aktuale mund të mos ketë bërë më të mirën për mirëqënien dhe zhvillimin, shteti dhe reformat janë mekanizmi më i mirë i mundshëm, për të jetuar në një vend normal që i përgjigjet nevojave të tij.
