Presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, është bërë objekt i një debati të ri diplomatik pas një deklarate të saj të dhënë gjatë një interviste për revistën gjermane ZEIT, ku ajo foli për nevojën që Bashkimi Evropian të përmbyllë integrimin e kontinentit evropian, në mënyrë që Evropa të mos jetë më e ndikuar nga Rusia, Turqia dhe Kina në aspektin gjeopolitik dhe strategjik.
Kjo frazë u interpretua nga disa qarqe politike dhe diplomatike si vendosje e Turqisë në të njëjtën kategori me Rusinë dhe Kinën, gjë që shkaktoi reagime të menjëhershme dhe të ashpra, sidomos në Ankara, por edhe në disa mjedise evropiane dhe akademike.
Turqia, e cila është një vend kandidat për anëtarësim në Bashkimin Evropian dhe njëkohësisht një aleat i rëndësishëm i NATO-s, e konsideroi këtë mënyrë të shprehuri si problematike dhe potencialisht të dëmshme për marrëdhëniet mes Ankarasë dhe Brukselit.
Sipas kritikëve, një krahasim i tillë mund të krijojë përshtypjen se BE-ja po e vendos Turqinë në një pozicion kundërshtar ndaj vetë projektit evropian, duke injoruar rolin e saj strategjik brenda Aleancës së NATO-s dhe bashkëpunimin e saj të gjatë me institucionet perëndimore.
Reagime të forta erdhën edhe nga ish-zyrtarë të lartë evropianë. Stefano Manservisi, ish-drejtor i përgjithshëm i Komisionit Evropian dhe ish-ambasador i BE-së në Turqi, e cilësoi këtë qasje si një sinjal shqetësues konfuzioni strategjik, duke theksuar se vendosja e Turqisë në të njëjtin grup me Rusinë dhe Kinën është një gabim serioz diplomatik. Sipas tij, një qasje e tillë mund të dëmtojë besimin dhe dialogun afatgjatë midis BE-së dhe Turqisë.
Nga ana tjetër, analisti turk Sinan Ulgen theksoi se deklaratat e von der Leyen duhet të kuptohen në kontekstin e një vizioni më të gjerë politik për marrëdhëniet e BE-së me ndikimet e jashtme, dhe jo domosdoshmërisht si një qëndrim i drejtpërdrejtë kundër procesit të anëtarësimit të Turqisë në BE. Megjithatë, ai pranoi se mënyra e formulimit të mesazhit ka hapur hapësirë për keqkuptime dhe reagime negative.
Edhe historiani britanik Timothy Garton Ash kritikoi tonin e deklaratës, duke vënë në dyshim se si mund të sugjerohet përjashtimi i ndikimit turk nga Evropa, kur Turqia është një anëtare kyçe e NATO-s dhe ka një rol të rëndësishëm në arkitekturën e sigurisë evropiane, përfshirë edhe organizimin e takimeve të rëndësishme të Aleancës.
