Nga Lorenc Vangjeli
…sepse ligësia nuk mund të jetë alibi
Bëhej fjalë dhe premtoheshin zero probleme me fqinjët në rajon. Dhe kjo nuk ishte risi e Edi Ramës, por pak a shumë një konstante zyrtare e Tiranës. Shqipëria është sjellë vazhdimisht kokëulur në këto dy dekada e gjysëm pas daljes nga izolimi i thellë i saj, edhe sepse ndjehej e kompleksuar dhe e frustruar përballë një bote që e mirëpriste vetëm si emigrante ilegale. Gjatë gjithë kësaj periudhe, marrëdhëniet me fqinjët kanë pësuar ulje – ngritje të kuptueshme, shpesh edhe acarime, herë me njërin dhe herë me tjetrin fqinjë. Por këtë vit, për një përkitje të çuditshme të “rastësive”, Tirana e gjen veten në një betejë të hapur, për arsye të ndryshme qoftë me Greqinë, qoftë më FYROM-in. Me Serbinë armiqësia ngjan se është një gjendje natyrale dhe e palëvizshme, pavarësisht përpjekjeve për të shkrirë akujt e pavarësisht shkëmbimeve reciproke me Republikën e Kosovës në mes.
Por problemi nuk shtrohet vetëm se çfarë po ndodh, si po ndodh dhe pse po ndodh gjithçka dhe çfarë pritet të ndodhë nesër. Problemi bëhet akut sa kohë që në Tiranë, edhe çështje të tilla delikate të ekuilibreve gjithashtu delikatë në rajon, trajtohen me mënyrën e zakonshme të armiqësisë së dy palëve politike. Shpesh duke eksportuar jashtë atë mungesë orientimi që ndjehet brenda. Nuk është luks, por domosdoshmëri të kërkohet urtësi më e madhe mes faktorëve politikë në vend përballë qëndrimit të diplomacisë shqiptare. Nuk është luks që përballë situatës së krijuar me Greqinë për kërkimin e naftës në det, Sali Berisha të jetë në krah me Edi Ramën. Apo kur flitet për krizën në Maqedoni, Jozefina Topalli të njohë si “mik” Ilir Metën.
Përdorimi i kësaj situatë për politikën e ngushtë të ditës dhe për të enjten e padurueshme të logoresë në parlament është shërbimi më i keq që i bëhet vendit. Shqipëria ka parë shumë elefantë që u kanë hyrë me feçkë vitrinave të parfumerive. Nëse deri dje, budallallëku dukej edhe ekzotik në këtë vend, sot ai duhet të marrë emrin që meriton. Një emër që do të bënte të ndahej kufiri mes patriotëve dhe maskarenjve. Dhe sot, budallallëku nuk mund të jetë më gjatë alibi. Aq më pak ligësia. Sepse përballë fqinjëve, Shqipëria do të duhej të kishte zero probleme politike meskine në Tiranë. Si në të gjithë botën e qytetëruar, ku nuk mungon as ligësia dhe as budallallëku, por së paku as njëri dhe as tjetri nuk duartrokiten. Thjesht përbuzen!
