Donnachadh McCarthy ndërsa shkruan për the Guardian thotë se ka diçka që bie erë në shoqërinë moderne dhe kjo është… dushi i përditshëm.
Ashtu si shumë shqiptarë e mbajnë mend mirë larjen e së shtunës, kur në shtëpi buçiste dushi i vajgurit, edhe McCarthy kujton se kur ishte i vogël lahej vetëm një herë në javë por nuk vinte erë. Personalisht nuk mbaj mend të kem ardhur erë, as shokët e tjerë s’kujtoj të vinin, përveç njërit, njëri që vinte nga një shtëpi shumë e varfër krahasuar me normën e diktaturës, ai po se s’kishin kushte fare. Donnachadh McCarthy thotë në gazetën e famshme se kjo puna e dushit të përditshëm është një normë kulturore relativisht e re edhe në Perëndim, dhe është e punë e kompanive të marketingut të shampove dhe sapunëve. Ata janë përfituesit e vetëm thotë McCarthy, duke shtuar se duke u larë përditë po harxhojmë para dhe po i bëjmë dëm ambientit. Dushi i përdishëm harxhon shumë ujë dhe energji elektrike, thotë ai.
Por nëse ambienti nuk të intereson dhe aq, dushi i përdishëm ka efekte të këqija mbi lëkurën, pasi ta than atë – por hej! blej krem hidratues nga e njëjta markë që të shet shampon që ta than dhe e zgjidh problemin duke paguar dy herë. Larja tepër e shpeshtë të ngordh bakteret e dobishme të lëkurës dhe heq vajrat natyralë që trupi prodhon. McCarthy sugjeron larjen një herë në javë dhe larjen e përditshme tek lavamani, siç e praktikon edhe vetë. Duke e lexuar artikullin më kujtohen librat e shkollës fillore që na mësonin pikërisht kështu. Zotëria ka dy dekada që nuk përdor shampo flokësh, qysh pasi vizitoi Amazonën dhe pa se banorët “e egër” atje kishin flokë të mrekullueshëm pa përdorur asgjë nga këto që përdorim ne. Por McCarthy nuk është i fiksuar, thotë ai vetë, dhe sugjeron se nëse do shkosh në shtrat me dikë, apo tek mjeku për një vizitë, një dush do ishte gjë e mirë.
