Nga Ben Andoni
Duket se kryeministri Rama sa më shumë kalojnë ditët aq më shumë po kthjellohet de facto për situatën dhe të ardhmen e saj. Gjuha e komunikimit të tij në këto momente është objekt studimi dhe hulumtimi, pasi duket se zhdërvjelltësia për të kaluar situata e tregon realisht përballë një sfide të papërballueshme, që po e kalon me një komunikim aspak normal. Hokat, batutat dhe sulmi ku nuk kursehet askush e tregon gati më të frikësuar se cilido tjetër politikan për këtë situatë, por ndërkohë ka nxjerrë personalitetin e tij, që mundohet të përfitojë në çdo gjë për karizmën e tij. Dhe, kjo duket normale për një politikan në pozitën e tij, përveç faktit që me sa duket ai nuk do ta përmirësojë kurrë: Të qënit i dëgjuar dhe i përulur! Shqipëria edhe pa tërmetin ishte e gjunjëzuar, kurse me goditjen e fundit është e rrënuar: fizikisht, shpirtërisht, moralisht. Fjalët e Ramës janë shpesh më shumë se të lodhshme.
“Së paku 10 mijë njerëz kanë mbetur pa shtëpi dhe mbi 6500 banesa janë dëmtuar”, cilësoi në orët e fundit Juergen Hoegl nga Organizata e Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës. Ndërkohë që shefja e emergjencave, Voda flet për 558 pallate, që kanë marrë dëmtime të rënda, nga të cilat: 35 në Durrës, 461 në Tiranë, 56 në Lezhë, 4 në Kukës, 1 në Dibër dhe 1 në Elbasan. Ende nuk është mbyllur procesi i vlerësimit ndërkohë që të gjithë janë në një ankth të jashtëzakonshëm. Ata që janë pa shtëpi, për të ardhmen; ata që kanë dëmtime për mundësinë që të banojnë ende aty dhe kështu me radhë.
Ndërkohë kryeministri Edi Rama është duke u përpjekur të shfrytëzojë të gjithë kanalet e mundshme ndërkombëtare, përfshirë këtu edhe takimet e detyrueshme, siç ishte ai NATO-s në Londër për të apeluar për ndihma. I vetmi moment inkurajues ka qenë premtimi i presidentit Erdogan, që ndërkohë ka ndërmarrë aksion konkret për ngritjen e 500 banesave.
Të tjerët po flasin për ndihma, japin realisht ndihma, kudo sheh numra llogarie dhe fund-raiser porse sot e kësaj dite është e vështirë të flitet për një të ardhme disi të qartë dhe riparime dëmesh. Supet e Shqipërisë kanë rënë në tokë dhe me kalimin e kohës do të shikohet sesa e vështirë do të jetë kur të vij e përditshmja dhe premtimeve t’u pritet afati. Veçse premtimi nuk ka afat, ka vetëm vullnet. Dhe, me ato që kemi parë deri më sot, vullneti kalon në kalenda, pasi bota është e mbushur me halle.
Realisht, një pyetje po i mpin realisht shqiptarët: Çfarë do të bëhet nëse nuk do mbahen dot premtimet? Nëse konferenca e donatorëve nuk do gjenerojë rezultatin e pritur, apo shteti shqiptar të mos di t’i kanalizojë si duhet riparimet? A mund të kthehen premtimet në makth?! Deri më tani është vërtetë makth dhe këtë e di kushdo shqiptar, që jeton në vend, përveç njerëzve që na japin premtimet dhe po na mbulojnë me to. Ka ardhur koha, që realisht Edi Rama dhe shpura e tij të jenë sa më pak në ekrane dhe ta zbusin këtë tollovi me shembullin e tyre. Ky do të ishte lehtësimi i parë jo i vogël i njerëzve, sepse zakonisht premtimet megjithë dëshirën e mirë zakonisht nuk mbahen. Të paktën, Rama e di më mirë se kushdo ndaj e përmend shpesh rastin e pasojave të tërmeteve në Itali. (Javanews)
