Sot Arditi ka datëlindjen, mbush 17 vjeç e një muaj, lindur më 11 korrik 1999. Studionte në shkollën e mesme teknike të ndërtimit “Karl Gega” në Tiranë. Para dy ditësh, në një pasdite tiranase, në periferi të saj,ku tashmë banojmë të shpërngulurit e pas nëntëdhjetës, nën qiellin e lotëve dhe vapës së korrikut, u mbulua me dheun e kësaj toke, për t’u përjetësuar nën hyqmin e kësaj jete, kësaj jete që i mori vetëm 17 vjet, duke ia vjedhur të ardhmen, ani pse ishte duke punuar për të siguruar me djersën e ballit, në rrugë të ndershme librat dhe veshjet për shkollë.
Arditi ishte i pafajshëm, ishte një engjëll zbritur prej vendlindjes së prindërve të tij, për të vijuar një jetë më të mirë. Por…Një ditë orët dhe shtojzovallet e bjeshkëve njoftuan se Arditi ndodhet pa jetë nën mbetjet tiranase, aty ku punonte duke derdhur djersën faqeve të njoma,edhen pa i rënë brisku, për t’u bërë krah prindërve.
Duke gjurmuar në rrjetet sociale këto ditë dhimbjeje, na kanë përmalluar fjalët e shprehura nga administratori i faqes “Nikaj Merturi”,ku ndër të tjera veçojmë:
“Sot nikajmerturasit, miqtë dhe dashamirësit e tyre, me sy te përlotur, me dhimbje të madhe e zemra të copëtuara, përcollën për në banesën e fundit Arditin, Ardit Gjoklajn, bashkëkrahinasin tonë, djalin e Tetajve. Vetëm 17 vjet i mori kësaj jete. Dhe pse? Vetëm e vetëm sepse zgjodhi rrugën e ndershme të jetës, ashtu si babai, si gjyshi e i gjithë paraardhësit e tij, me djersën e ballit. Është shkatërruese të mendosh që po të kishte ndjekur rrugën e shitjes së ndonjë cigareje hashashi, të vjedhjes së xhepave, etj., etj., si bashkëmoshatarët e tij, e shumta do të ishte në burg, pra do të ishte me ne. Por fizikisht Arditi nuk është më midis nesh, nuk është më, sepse zgjodhi të jetojë ndershëm, në një vend të pandershëm, në një vend ku buka është e pasigurt, puna është e pasigurt, e mbi të gjitha jeta e pasigurt…”
E qindra e qindra komente me lot në sy, po edhe mendime për të reflektuar janë shkruar këto ditë, çka u bë edhe shkas hedhja e këtyre radhëve në kompjuter, me dorën që na dridhet, e fjalët që s’dalin dot për të shkruar kobin e zi.
Njëri ndër ta, bashkëkrahinas i prindërve të Arditit, citon:
“Ardit, ti sot je gjallë dhe ne të gjithë kemi vdekur. Ku jeni o njerëz pa ndjenja, ku janë nikajmerturasit, ku janë tropojanët, ku janë shqiptarët e ndershëm? Pse heshtim, pse kemi vdekur edhe pse jo në të njëjtën mënyrë si Arditi. Pse nuk ngrihemi të gjithë së bashku në shenjë nderimi dhe respekti të bëjmë një tubim paqësor në zemër të kryeqytetit, e ta marrin vesh ata që na qeverisin se ka vdekur një njeri i pafajshëm dhe aq me keq vrasësit s’janë mjaftuar me marrjen e jetës, por kanë dashur dhe ta zhdukin trupin e tij. Arditi mund të ishte vëllai ose familjari i çdo njërit nga ne, pa dallim feje krahine apo ideje. Pse jemi kaq indiferent, pse nuk reagojmë, po kur vjen puna për parti e për 10 mijë lekë të vjetra, dalim e vritemi në bulevard. Zgjohuni pra, o njerëz, reagoni sa s’keni rënë në gjumin e përjetshëm, ashtu si ra Arditi i pafajshëm. Pushofsh në paqe Ardit”!
Arditi kishte burrërinë e të mëdhenjve dhe dashurinë e të urtëve. Respektonte shokët dhe ndihej krenar për prindërit dhe prejardhjen e tij.
Në një nga fotot me shokët e klasës shkruan: “me vëllezërit e motrat e mia që i dua pa masë”.
Arditi sot ka datëlindjen.
Ai tashmë tretet nën dhe, atje në Tiranë, në Shishtufinë, por zanat dhe shtojzovallet ende vajtojnë në Koren e Merturit…
Arditi sot ka datëlindjen. Ai mbush 17 vjet e një muaj…./Shqiptarja/a.m.
– See more at: http://shqiptarja.com/Aktualitet/2731/humbi-jet-n-n–landfillin-e–sharr-s-arditi-sot-ka-dat-lindjen—-370099.html#sthash.4WDQEcch.dpuf
