Më 26 qershor 1963, në kulmin e Luftës së Ftohtë dhe vetëm 22 muaj pas ndërtimit të Murit të Berlinit, Presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, John F. Kennedy, zhvilloi një vizitë zyrtare monumentale në Berlinin Perëndimor. Kjo vizitë u kurorëzua me një fjalim publik përpara bashkisë së qytetit (Rathaus Schöneberg), i cili mbetet një nga dokumentet oratorike dhe politike më të rëndësishme të shekullit të XX-të.
Mesazhi i kreut të Shtëpisë së Bardhë synonte të risiguronte popullatën e izoluar të Berlinit Perëndimor për mbështetjen e palëkundur të SHBA-së dhe aleatëve perëndimorë përballë presionit të bllokut sovjetik.
“Dy mijë vjet më parë, mburrja më e madhe ishte ‘civis Romanus sum’ [Unë jam qytetar rom]. Sot, në botën e lirisë, mburrja më e madhe është ‘Ich bin ein Berliner’ [Unë jam berlinez].”, tha John F. Kennedy, President i SHBA-së (Fjalimi në Berlinin Perëndimor, 26 qershor 1963).
Nga pikëpamja e strategjisë gjeopolitike, deklarata e Kennedy-t shërbeu si një kundërpeshë e fuqishme psikologjike ndaj propagandës komuniste dhe pranisë ushtarake të Republikës Demokratike Gjermane (RDGJ) dhe Bashkimit Sovjetik që rrethonte enklavën perëndimore. Duke u identifikuar simbolikisht si qytetar i Berlinit, udhëheqësi amerikan bëri të qartë se integriteti dhe liria e atij qyteti konsideroheshin ekzistenciale për vetë sigurinë e botës demokratike.
Ky fjalim la një gjurmë të pashlyeshme në marrëdhëniet ndërkombëtare, duke u shndërruar në një simbol universal të rezistencës ndaj shtypjes dhe ndarjeve ideologjike të imponuara me forcë.
