Nga Ylli Pata
Aq shumë u fry ky model sa siç ndodh zakonisht po hapeshin vende e krijoheshin kolltuqe politike për një post kryebashkiaku apo karrike deputeti për një nga luftëtarët e mëdhenj kundër së keqes.
Një hetim i fundit, që në Itali po bën namin në publikimin mediatik, ka nxjerrë që doktor Ranucci ishte më së paku selektor, apo përzgjedhës në ato që duhet të sulmonte, e kjo ndoshte për arsye dhe për axhenda të caktuara politike por edhe më tej.
Hetimi, ka nxjerrë se funksiononte një rrjet partneriteti me disa persona marifetçinj që përzgjidhnin viktimat, e kryenin sulme me objektiva të caktuara. Ku si lëndë e parë përdoreshin dosjet gjyqësore, lëndët e prokurorive, e mbi të gjitha përgjime audio e video, të cilat natyrisht kishin subjektivitetin e tyre në lëminë e verifikimit të fakteve.
Mënyrë apo subjektivitet, që ka pasur thuajse të gjithë herët kontestimin nga të akuzuarit, apo dyshimin nga palët e treta se nuk jemi thjesht në investigimin faktik, por de fakto në një prokurori televizive, në kanalin zyrtar të televizionit public Italian.
Me një fjalë, nëse sulmohesh nga ky gjigand, ose duhet të kesh një ushtri të madhe avokatësh që kërkojnë shumë para, ose do të kërkosh një short cut për t’i hequr qafe. Në Shqipëri, ky fenomen është i njohur dhe ka marrë emrin: gjobvënës.
Meqë ra fjalë për Shqipërinë, skandali Ranucci e shef veten shumë kollaj në pasqyrë në mjedisin tonë, e nga ana tjerër, Emisioni report është shumë i njohur për mjedisin tonë mediatik, ngase për një kohë të gjatë u kthye në një armë politike në vend. Një armë politike, e cila u furnizua me municion nga Sali Berisha, si dhe televizioni i familjes së tij.
Ndaj u bë shumë popullor për një periudhë kohe si Report si Ranucci, ashtu edhe predikimet përkatëse të rrethit të “shkrimtarëve” antikrim që pas takimeve te rruga e Salës shkruan librat për Aruban e manifesteve që lexohen si të jenë dispencat e anti-Duringut në revolucionin e flamingove. E shumë të tjera, gjoja kamerat e fshehta me spaghetti-t në hotelet zvicerane me një lattitante Albanese që ka qenë bashkëpunëtori i ngushtë i Edi Ramës etj etj.
E bukura e këtij hetimi hapi edhe sepetet e vjetra të para 2013-s, përkatësisht me partnerin dhe mikun e ngushtë të Ranuccit, Valter Lavittola-n, një “Veçhia conoschienza” të politikës shqiptare, të cilën po të mos e kishte partner e të njohur, doktori më i famshëm në Shqipëri do t’i kishte gjetur në konferencë shtypi një nofkë mafiozi, siç ka bërë me shumë të tjerë.
Lavittola, një sekser i shkathët që u bë i famshëm në një përgjim telefonik me Ilir Metën pas shpërthimit të skandalit Meta-Prifti në 2011-n, ka pasur kontakt me shumë VIP-a në Shqipëri. Me të cilët ka bërë deal-e pa fund PR-i, lidhje politike, madje edhe krijime të fushatave të fake news-eve për të krijuar trazira në vend, më shumë se një herë.
Gjithsesi, në fund të fundit, kjo nuk është gjë e re. Ka kudo broker që bëhen ndërmjetësa duke gjetur budallenj që paguajnë para pa fund jashtë vendit, për “gazetarë” e marifetçinj, ndërkohë që duke përdorur mediat vendase e fuqinë e fjalës mund të bindin shqiptarët për ato fakte që kanë dhe për të shpalosur mendimet e tyre.
Hallall Ranucci-t, qoftë Lavitolas që kanë gjetur viktima e i kanë matur kokën me spango, duke shfrytëzuar natyrisht inteligjencën e tyre, e parë që viktimat e kanë dollapin plot me skelete të tmerrshme. Shumë madje, të panjohura fare. E Kështu rrisnin faturën. Hallall. A jemi në kapitalizëm?
Çështja këtu, nisur nga ku rast apo skandal siç e quajnë italianët, është pikërisht fenomeni që shkëlqen fort në Shqipëri. Fenomeni i miteve apo i heronjve të rremë që u kthyen në fytyrat e mbrëmjes.
Sigfrido Ranucci dhe Report-i i tij u bë bujë sepse në një nga anekset e emisioneve të tij përdorën termin “Narkoshtet” për Shqipërinë. Term që përdor Sali Berisha për vendin e vet, sapo ka lënë pushtetin. E kur në ato ditë, pra kur linte pushtetin Sali Berisha, Guardia di Finanza, bëri të ditur se vlera e hashashit të Lazaratit në atë kohë kapte shifrën e 4 miliardë euro-ve njëjtë me buxhetin e atëhershëm të shtetit shqiptar.
Termi narkoshtet, është një etiketë e rëndë, e cila nuk përdoret nga politikanët, as nga gazetarët, e as nga hetuesit e prokurorët. Rasti i vetëm që është përdorur ky term ka qenë për Panamanë e gjeneralit Manuel Noriega. i cili u arrestua nga DEA dhe u ekstradua në SHBA pasi banka kryesore në vend mbante paratë e karteleve të kokainës, ndër ta të megabosit Pablo Escobar.
Pas vrasjes së Escobar, Meksika është vendi që kryente eksportin direkt të kokainës, mariuanës e drogave sintetike, ndërmjet të tjerave dhe fentanilin e tmerrshëm, në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Por t’ja thuash presidentes meksikane, Claudia Sheinbaum, se drejton një narkoshtet, çdo politikan apo gazetar që artikulon do të marrë përgjigjen furtunë, siç e ka provuar shpesh edhe i frikshmi Donald Trump në polemikat e shumta që bëjnë me njëri tjetrin.
Siç nuk ndodh me Komumbinë e shumë mallkuar këtu, por që është krejt e ndryshme si shoqëri, politikë, shtet, e madje edhe media.
Ku kanë heronj të vërtetë e jo të rremë në luftën ndaj narkotrafikut, qoftë nga politika, shoqëria, gazetarët dhe kanë shënuar emrin e tyre në historinë e vendit.
Roberto Saviano është sot një shkrimtar, gazetar, publicist e ikonë televizive që e ka krijuar karrierën si pasojë e luftës ndaj Camorra-s napoletane. E sot është një nga format më ekselente dhe njohësit më të mirë të narkotrafikut Italian, botëror, e mbi të gjitha shqiptar. Ai nuk e ka thënë asnjëherë përcaktimin narkoshtet, ngase e di mirë se një nga organizatat më të mëdha në Itali, siç e ka thënë edhe ai vetë, e ka xhiron vjetore më të madhe se Facebook i Mark Zuckerberg-ut.
Rasti i Sigrido Ranuç-it, natyrisht është një çështje ende në hetim, me dritët e hijet e veta, megjithatë rasti flet për një fenomen që u kthye në pasqyrë sidomos në Shqipëri. Fenomeni i profetëve të rremë që tregojnë certefikatat e moralit në emisionet e darkës, ndërkohë që një gazetar rrëfen historinë, atë që di, e ku raporton me ftohtësi. Është publiku që i vë vulën, jo profetët që na mbinë në bark nga OJF-të revolucionarë që ju sulën të gjithëve që nuk mendonin si ata, duke e ndarë e polarizuar shoqërinë.
