Fund tetori i vitit që lamë pas përkoi me një tragjedi për trajnerin e komëbtares U-21, Alban Bushin i cili humbi prindërit në një aksident në Greqi. Ali dhe Bukurije Bushi po udhëtonin me mjetin e tyre kur u përplasën nga një furgon në rrugën “Egnatia” në aksin Veria-Selanik.
Pas lajmit tronditës, Alban Bushi ndau një postim të ndjerë në rrjetet sociale ku shprehu dhimbjen për humbjen e rëndë:
“Mënyra për ta pranuar një humbje është e lidhur me mënyrën se si ka ardhur. Një vdekje e ardhur nga shkaqe natyrale është e dhimbshme, por është ulëritëse kur vjen për shkak të një aksidenti.
Nuk di sa forcë duhet për të përballuar veten që rri para jush, si dëshmitar i pafuqisë ekstreme për të ndryshuar atë ç’ ka ndodhur. Madje dhe kur fatmirësisht vjen një kujtim i mirë, s’ke fuqi as për britmë lumturie, por zëvendëson një palë lot me të tjerë.
Sot dhimbshëm mora orat që kanë punuar në pulset e zemrave tuaja, aq me formë dhe vlerë në orë të pafundme pa formë që kur ai aksident, me një përplasje ju hoqi fillin e jetës. Deri në përqafimet tona të ardhshme, ju dua pafundësisht, përjetësisht dhe përtej”.
Në programin “Rudina” në Tv Klan, ai rrëfen për herë të parë ngjarjet para dhe pas aksidentit. Prindërit duhet të niseshin të dielën për në Selanik, por udhëtimi u shty për të hënën. 5 minuta para aksidentit, kishin komunikuar për herë të fundit me djalin tjetër. Nga ai moment, ata nuk ishin përgjigjur më në celular.
Një ditë më vonë, Albani dhe vëllai itij u informuan nga një grek se prindërit e tyre kishin ndërruar jetë në aksidentin fatal.
Alban Bushi: Ata donin të iknin të dielën në mëngjes, por babi flinte një çikë, ishte një çikë gjumash ai, flinte gjumë më shumë sesa duhej ndonjëherë ngaqë rrinte të shtunave duke parë sport e filma. Mami u çua të dielën për të ikur, i thoshte “hajde se u bëra gati”, ai i thoshte “të fle edhe pak, të fle edhe pak” dhe s’ikën të dielën. I tha mami “s’jam duke të pritur, ikim nesër”. Ikën të hënën dhe ndodhi pastaj ajo. Unë isha jashtë shtetit në fakt, nuk e dija, vëllai i merrte në telefon, ata nuk e hapnin. Vëllai tha “kanë arritur në hotel’, i mori në fakt 5 minuta para aksidentit dhe i kishin thënë që “duam edhe gjysmë ore të arrijmë”. S’i mori më, i mori pasdite nuk e hapën, i mori në darkë, nuk e hapën dhe vëllai pastaj mendoi që “mos janë në gjumë e t’i marr të nesërmen”. S’po e hapnin edhe të nesërmen. Unë erdha, isha në Gjermani besoj, erdha nga dreka dhe më thotë vëllai “ore s’ma kanë hapur telefonin”. Ça thua i thashë unë, si ka mundësi? Kur i mori përsëri vëllai, e hapi një grek. Tha që i kishte thënë “servis, makinë” dhe vëllai s’e kupton greqishten. E mora unë se flas greqisht ngaqë kam luajtur atje, i thashë si është situata, çfarë ka ndodhur? Më tha mua “kështu-kështu, s’jetojnë më, janë përplasur që dje”. I thashë që dje? Po pse s’keni lajmëruar se 24 orë duhet të lajmërojnë. Nejse, nuk na dha shumë shpjegime, thjesht morëm makinën dhe u nisëm për atje. Kur arritëm, ata kishin qenë duke ecur në rrugën e vet, me 80-90 në orë kishin qenë, kishte ardhur një ‘Mercedes’ shumë i madh, i mbushur me sallamëra, mishra dhe i kishte gjuajtur nga mbrapa fort dhe i kishte lënë të dy në vend. Ikën një çikë çuditshëm se ikën shpejt.
Bushi shpjegon se personi që është përgjegjës për aksidentin, nuk është arrestuar pasi aksidente të tilla gjykohen ndryshe nga legjislacioni grek, por po e ndjekin çështjen. Për të dhe vëllain, ishte shokuese për rrethanat që ndodhi dhe dëshira e vetme është një përqafim.
Alban Bushi: Edhe vëllai e përjetoi shumë, nuk diskutohet sepse janë prindër, është gjëja më e shtrenjtë në jetë dhe ikën si me thënë pa u përqafuar, pa u takuar, sikur i mori dikush dhe do të doja që thjesht t’i përqafoja një herë kështu fort sepse më ka marrë malli shumë.
Bushi përshkruan edhe mendimet që pasojnë me largimin e tyre nga jeta dhe kujtimet që e shoqërojnë vazhdimisht.
Alban Bushi: Tani bëhet akoma më e pabesueshme, kur kalojnë ditët dhe muajt bëhet e pabesueshme se ke shumë mall për prindërit. Ndonjëherë thua që bëhem pishman që s’hëngra edhe një drekë me ata ose kur më kanë thënë hajde për drekë dhe nuk shkoja, janë ca gjëra që me prindërit duhet të jesh i kujdesshëm shumë. Kur ikin, e kupton dashurinë e tyre të madhe./TV KLAN
