Skënder Minxhozi/
Veriu blu, Jugu i kuq. Kjo ka qenë aksioma elektorale që shoqëron demokracinë shqiptare, që nga dita e parë e lindjes së saj, 24 vjet më parë. Nga votimet e përgjithshme në ato lokale, panorama ishte e njëjtë: bastionet ideologjike nuk zhgënjenin thuajse kurrë, asnjërën nga partitë kryesore. Në dy dekada e gjysëm, me përjashtime të rralla, njollat në hartën politike të Shqipërisë ndiqnin një kriter të pastër ideologjik: demokratët fitonin në Veri, socialistët dhe të majtët e tjerë në Jug.
Për pasojë, ajo që ndodhi këtë rradhë, duket se e tejkaloi këtë ngërç historik. Bukuria e zgjedhjeve të fundit është jo vetëm qetësia e tyre, jo vetëm mungesa e ngjarjeve të rënda, jo vetëm mesazhet e urimit që Hasan Halili, Genc Deromemaj, Erion Veliaj dhe Enkelejd Alibeaj i dërguan kundërshtarëve të tyre, por edhe një element tjetër mjaft i rëndësishëm. Mallakastra, Pogradeci dhe Përmeti blu nga njëra anë dhe Dibra, Hasi dhe Fushë-Arrëzi vjollcë, janë një lajm gjithashtu i bukur që na vjen nga kutitë e votimit.
Shkartisja e hartës elektorale të vendit, me fitoren e njësive bashkiake nga të dyja palët, në të dy ekstremitetet gjeografike të Shqipërisë, është një shenjë e sigurt emancipimi e votuesit shqiptar, e rritjes së vëmendjes së tij ndaj ofertave politike, më shumë se ndaj ngjyrës së kandidatëve. Kjo që po ndodh aktualisht, shënon, me gjasë, fillimin e një faze të re të daljes së shoqerisë shqiptare nga shpërgenjtë ideologjikë të së shkuarës.
