Nga Alban Daci
Ka vende në botë që të mahnitin me madhështinë e tyre, me ndërtesa të larta, me drita që nuk fiken kurrë dhe me rrugë që gumëzhijnë nga jeta. Por ka vetëm një vend që të prek zemrën pa bërë zhurmë, që të flet pa fjalë dhe që të mungon edhe kur e ke pranë. Ai vend është Shqipëria.
Shqipëria nuk është thjesht një copë tokë mes maleve dhe deteve. Ajo është një ndjenjë që lind bashkë me ne. Është fryma e parë që marrim si fëmijë, është gjuha e nënës që na ledhaton shpirtin, është kënga që dëgjojmë në dasma, në festa e në mbrëmjet e gjata familjare. Shqipëria është kujtesa jonë më e bukur dhe shpresa jonë më e madhe.
Kur agimi zbret mbi malet shqiptare, duket sikur vetë drita lutet mbi këtë tokë. Retë prekin majat e Alpeve si duar engjëjsh, ndërsa lumenjtë rrjedhin të qetë, duke bartur me vete histori shekujsh. Në çdo gur të kësaj toke ka gjurmë jete, sakrifice dhe dashurie. Shqipëria nuk është vetëm natyrë; ajo është shpirt.
Në veri, malet qëndrojnë krenare si kalorës të heshtur të historisë sonë. Ato kanë parë breza të tërë të luftojnë për liri, të ruajnë gjuhën dhe identitetin si thesarin më të çmuar. Era që fryn nëpër lugina duket sikur sjell ende zërat e trimave, këngët epike dhe betimet për atdheun.
Në jug, deti Jon dhe Adriatiku shkëlqejnë si pasqyra të qiellit. Valët përplasen butë në brigje, sikur duan të përqafojnë çdo shqiptar që rikthehet pas një kohe të gjatë larg vendit të tij. Perëndimet shqiptare kanë një magji të rrallë; dielli nuk duket sikur perëndon, por sikur mbështillet me flamurin kuqezi para se të flejë mbi horizont.
E mes këtyre bukurive jeton vendlindja — ajo fjala e shenjtë që mban brenda gjithë botën tonë emocionale. Vendlindja është oborri ku kemi luajtur si fëmijë, rruga ku kemi vrapuar zbathur, shkolla ku kemi ëndërruar për herë të parë. Është aroma e shiut mbi tokën e njomë, është zëri i njerëzve tanë, është dera që gjithmonë hapet me dashuri.
Ka diçka të pashpjegueshme në lidhjen mes njeriut dhe vendlindjes së tij. Edhe kur largohesh mijëra kilometra, zemra vazhdon të jetojë atje. Në qytetet e mëdha të botës, mes zhurmës dhe ritmit të shpejtë të jetës, shqiptari vazhdon të mbajë brenda vetes një copë të vogël Shqipërie. E mban në gjuhën që flet me mall, në këngët që dëgjon fshehurazi, në fotografitë e vjetra dhe në kujtimet që nuk zbehen kurrë.
Sepse atdheu është më shumë se një kufi në hartë. Atdheu është vendi ku zemra ndihet në shtëpi.
Shqipëria ka kaluar stuhi të mëdha. Ka njohur luftëra, varfëri, plagë dhe dhimbje. Ka parë bijtë e saj të largohen nëpër botë me lot në sy, duke kërkuar një jetë më të mirë. Por edhe në momentet më të vështira, kjo tokë nuk e humbi kurrë dinjitetin dhe shpresën. Shqipëria është si ulliri i vjetër: mund të përkulet nga era, por rrënjët i ka të thella dhe nuk shkulen kurrë.
Dhe pikërisht këtu qëndron madhështia e saj. Tek forca për të rilindur. Tek aftësia për të besuar sërish. Tek dashuria që njerëzit kanë për njëri-tjetrin, pavarësisht vështirësive.
Sot Shqipëria po ecën drejt së ardhmes me hapa të rinj. Të rinjtë shqiptarë studiojnë, krijojnë, ndërtojnë dhe ëndërrojnë. Diaspora shqiptare kudo në botë po bëhet urë mes kombit dhe qytetërimit modern. Kudo ku jeton një shqiptar, rreh një zemër që nuk e harron origjinën.
Dhe kjo është shpresa më e bukur: që Shqipëria nuk jeton vetëm brenda kufijve të saj, por në zemrat e miliona bijve e bijave të saj anembanë botës.
Një ditë, ndoshta, shumë prej tyre do të rikthehen. Do të ecin sërish në rrugët e qyteteve të tyre, do të prekin portat e vjetra të shtëpive, do të përqafojnë njerëzit e dashur dhe do të kuptojnë se koha mund të ndryshojë gjithçka, por jo lidhjen me atdheun.
Sepse Shqipëria është si nëna: edhe kur largohesh, ajo vazhdon të të presë me derën hapur.
Në çdo pranverë që lulëzon mbi këtë vend, në çdo flamur që valëvitet krenar, në çdo fëmijë që mëson shqipen për herë të parë, rilind një copë shprese për kombin tonë.
Dhe ndoshta bukuria më e madhe e Shqipërisë nuk janë vetëm malet, lumenjtë apo detet e saj. Bukuria më e madhe është shpirti i njerëzve të saj — ai shpirt që di të vuajë, të dashurojë, të falë dhe të besojë.
Prandaj, sado larg të shkojmë, gjithmonë do të ekzistojë një moment kur zemra do të ndalet për një çast sapo të dëgjojë emrin “Shqipëri”.
Sepse ajo nuk është vetëm vendi ynë.
Ajo është kujtesa jonë, dhimbja jonë, krenaria jonë, shpresa jonë.
Ajo është drita që nuk shuhet kurrë në shpirtin shqiptar.
