Nga Drini Kuqo*
Kur mbeten më pak se dy javë nga zgjedhjet e përgjithshme, Ilir Meta po ia del mbanë të realizojë një objektiv në dukje të pamundur: Po bën Nishanin që të duket një president i mirë!
Dukej utopi, por paska edhe më keq se mustaqeziu që me meritë ka hyrë në histori si presidenti më partiak, më i njëanshëm dhe më i paaftë në historinë e shtetit modern shqiptar.
Pa dyshim, si presidenti në ikje, ashtu edhe ai në ardhje kanë një ngjashmëri të madhe, asnjëri prej tyre nuk përfaqëson unitetin kombëtar, por vetëm partinë mëmë. E megjithatë, Nishani nuk e ka ulur kurrë veten në nivelin që të diskretitojë publikisht Policinë e Shtetit dhe as ka turfulluar kundër institucioneve që ai vetë përfaqëson.
Ndonëse ky 5-vjeçar ka njohur një zhvlerësim të paprecedent të figurës së presidentit, Nishani të paktën në dukje, pothuajse gjithmonë është përpjekur të hiqet sikur qëndron mbi palët.
Ndërkohë, Meta as ka ndërmend që ta marrë këtë mundim. Njeriu që e pranoi presidencën me justifikimin se “pa të rrezikohej të degradonte figura e presidentit”, ironikisht është duke bërë të mundurën e të pamundurën për të diskretituar veten.
Në stilin e denjë të qoftexhiut të pijetores së lagjes, Meta është shndërruar në njeriun që sheh zi kudo, nga shteti, tek pushteti, opozita e deri tek kundërshtarët imagjinarë që janë bërë bashkë për të ndalur “armatën” e pathyeshme me emrin LSI.
Në paranojën e tij, presidenti linçohet si i tërbuar ndaj policisë, institucioneve, e kundërshtarëve, që sipas tij po komplotojnë për ta nxjerrë nga skena, ndonëse ai është i vetmi politikan në qarkullim që ka dy mandate në pushtet dhe përgatitet për të tretin si president.
E turpshme, por deri këtu është katandisur figura e presidentit. Dhe të mundësh Nishanin, pas atyre 5 viteve të uzurpimit të Presidencës nga militante e parazitë si këshilltari i posaçëm Klevis Balliu, nuk është aspak e lehtë.
Sot, më shumë se një president, Ilir Meta ngjan si një bishë e plagosur, që di të bëjë vetëm dy gjëra, njëra është të thërrasë “ujku ujku”, e tjetra është të përsërisë si një papagall “LSI forcë e parë”, diçka që vetkuptohet, nuk e beson as vetë.
Kjo e fundit, më shumë se gjithçka ngjan si një fragment i marrë nga “Der Untertag”, filmi i ditëve të fundit të Hitlerit, ku mes spazmave të pakontrolluara nervore, i groposur nën rrënojave të Berlinit të shkatërruar, Fyhrerit i shfaqeshin vizionet për fitoren e Rajhut të Tretë ose siç do e thonte në gojën e Metës, “Rajhu i Tretë forcë e parë”!.
