Nga Lorenc Vangjeli/
Fatkeqësisht edhe normaliteti në Shqipëri është një sfidë. Një sfidë e lodhshme, e vështirë dhe e domosdoshme për t’u fituar. Gjëra, gjeste apo veprime që janë nga më normalet në një vend normal, në Shqipëri përshkrohen nga ngërçe të pafundme, dobësi të pafundme dhe që kërkojnë energji të pafundme për t’u trajtuar.
Pak më shumë se një javë më parë kryeministri mblodhi bashkiakët e rinj të dalë nga zgjedhjet e 21 qershorit. Shumica dërmuese e asaj pakice tronditëse në numra të bashkiakëve “blu” e bojkotuan takimin. Vetëm kryetari i bashkisë së Përmetit dhe ai i Dropullit “denjuan” të shkojnë në takimin e kryeministrit. Pse? Sepse Rama është “armiku” i tyre. Sepse ata gjatë zgjedhjeve mendonin se duke fituar në kutitë e lokaleve, i kishin hequr një gur referendar themeleve të pushtetit të së majtës, kurse Rama duke i ftuar ata të humbisnin në fushatë, i konsideronte ata minimumi të paaftë dhe maksimumi, të paaftë për të shërbyer siç duhet me paratë e buxhetit që ai firmos. Por edhe Rama, edhe ata janë pjesë të një medaljeje edhe pse jo dy anë të saj; njëri në pushtetin qëndror dhe të tjerët në pushtetin lokal. Dhe bashkëpunimi mes tyre nuk ka të bëjë as me humorin e kryeministrit, as me ngjyrën politike të njërit apo të tjetrit. Jo se nuk ka ndodhur dje rëndom kështu, si rregull dhe jo si përjashtim. Jo se bashkiakët e djeshëm nuk janë trajtuar si njëri i njerkës së ligë dhe tjetri i nënës blu, varësisht ngjyrës politike të secilit. Por ajo çfarë dikton ligji dhe një numër ligjesh që rregullojnë marrëdhënien mes këtyre dy pushteteve dhe pavarësinë relative të tyre ndaj njëri-tjetrit, është normaliteti dhe bashkëpunimi. Që fatkeqësisht nuk ndodh në një vend normal.
Zëvendëskryeministri Niko Peleshi bëri një takim me kryetarët e rinj të bashkive dhe pothuaj të gjithë ndodheshin aty. Fotoja e ditës ishte Voltana Ademi, kryetare e bashkisë së Shkodrës, me Erion Veliajn që fitoi Tiranën. Dhe bëri përshtypje kjo vendosje, ndërsa fotoja bëri xhiro nëpër rrjete si një risi e çuditshme. Dhe u duk si një gjest politik. Dhe ngjau se ka një rëndësi të posaçme vendndodhja në tavolinë e njërës që është demokrate dhe tjetrit që është socialist. Qoftë dhe ky detaj fare i thejshtë është në gjendje të na dëshmojë sesa anormalë jemi në përditshmërinë tonë, sa kohë që gjeste të tilla kaq normale, vazhdojnë të bëjnë përshtypje.
Politika shqiptare ja ka dalë me sukses që të jetë e ndarë në skaje për çdo detaj të ditës. Çfarë për një palë është e bardhë, për tjetrën është automatikisht e zezë dhe anasjelltas. Çfarë për një palë është finish, për palën tjetër është vijë starti nga zeroja. Dhe gjithkush është mësuar me këtë situatë. Njëlloj si bretkoca e cila ngordh pa e kuptuar kur e hedhin në një gotë me ujë që e nxehin gradualisht. Sepse nuk kupton çfarë po i ndodh dhe nuk del nga uji që e përvëlon gjithmonë e më shumë. Në të kundërt, nëse një bretkocë do ta hidhnin direkt në një enë me ujë të nxehtë, ajo do të dilte me ngut dhe menjëherë jashtë. Mos ndoshta kjo e fundit është pamja që afron peisazhi politik shqiptar kur e sheh një i huaj nga jashtë? Që mbas mirësjelljes diplomatike, gjykon keq dhe rëndë anormalitetin e luftës politike në vend, e cila për çdo shqiptar është tërësisht normale? Dhe nxiton të dalë jashtë nga kjo ena e nxehtë shqiptare, ku gjithësecili është i lumtur t’i shtojë pak dru zjarrit për pak më shumë temperaturë. Sepse ky është normaliteti me të cilin është mësuar gjithkush.
