A është e mundur të mbrohen kryengritësit në rrugët e Iranit pa pësuar shumë dëme? A do të kishin më shumë efekt bombardimet, vrasjet e synuara apo sabotazhet?
Apo është më mirë të përdoren teknika të luftës hibride? Sa raketa u kanë mbetur “ajatollahëve”?
Por lakmia është e rrezikshme. Kafshata mund të jetë ende shumë e madhe. CIA paralajmëron: regjimi duket ende i qëndrueshëm.
Shteti hebre ka ngritur nivelin e gatishmërisë së forcave të tij ajrore në nivel të lartë. Çfarë nënkupton kjo nuk dihet saktësisht, por tregon frikë nga përgjigjja iraniane në rast të një sulmi. Gjatë Luftës së 12 Ditëve në qershor, kupola mbrojtëse Iron Dome nuk ishte e përsosur. Tel Avivi u godit nga raketat iraniane.
Në këta muaj, Teherani ka përhapur idenë se ka luftuar pa përdorur pjesët më të mira të arsenalit të vet raketor. Ndërkohë, rusët thuhet se kanë sjellë në Iran municione të reja balistike dhe sisteme kundërajrore.
Të njëjtat ndjesi ka edhe për arsenalin e Hezbollahut, milicia pro-iraniane në Liban. Shkeljet e vazhdueshme të armëpushimit me Libanin nga ana izraelite janë justifikuar me riarmatimin e milicëve.
A ka Hezbollah raketa të reja?
Para bombardimeve izraelite, ato ishin pengesa më e fortë e Iranit kundër një sulmi. Të kesh armë për t’u përgjigjur, ose ta bësh të besueshme se i ke, ka pothuajse të njëjtën vlerë. Të paktën derisa të duhet t’i përdorësh. Mossadi dhe CIA po studiojnë për të kuptuar sa ka të vërtetë në këtë.
Sipas mediave amerikane, Pentagoni i ka paraqitur tashmë Shtëpisë së Bardhë opsionet për të zbatuar premtimin e Donald Trump për të ndihmuar ata që kërkojnë liri në rast të një gjakderdhjeje. Të shtunën, sekretari i Shtetit Marco Rubio i telefonoi kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu pikërisht për të folur se “si” të sulmohet Teherani, jo “nëse”.
New York Times flet për sulme ndaj objektivave jo ushtarake. Të vritet vetë Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei?
Sipas Wall Street Journal, agjencitë federale kanë urdhër të propozojnë objektiva dhe strategji. Presidenti ka në axhendë një takim me aparatet ushtarake për nesër. Problemet për t’u zgjidhur janë në thelb dy.
I pari është politik. Sulmi nuk duhet të japë përshtypjen e një grushti shteti për ta rikthyer vendin nën kontroll kolonial. Me fjalë të tjera, nuk duhet të zgjojë patriotizmin persian me rezultatin e padëshiruar të bashkimit të popullit rreth ajatollahëve.
Në këtë kuptim, disidenca jashtë vendit dhe influencerët persianë në Amerikë dhe Europë janë arma më e mirë. T’u lejohet atyre të komunikojnë, ndërsa regjimi të heshtet, është një opsion. Pastaj është karta Reza Pahlavi. Djali i shahut të fundit u shkruan protestuesve në rrjetet sociale: “Së shpejti do të jem në krahun tuaj”. Ndërkohë, ai ka një takim të planifikuar në Shtëpinë e Bardhë.
Problemi i dytë është më praktik. Ministria amerikane e Mbrojtjes nuk ka mjaft armë të drejtuara kundër Republikës Islamike. Aeroplanmbajtësja USS Gerald R. Ford së fundmi ka lënë Mesdheun për t’iu bashkuar bllokadës detare të Venezuelës.
Kjo krijon mungesë avionësh luftarakë në Lindjen e Mesme, jo aq për të goditur (për këtë do të mjaftonin F-35 izraelitë dhe B-2 amerikanë), sa për të mbrojtur ushtarët amerikanë të vendosur në Irak, Siri, Arabinë Saudite, Katar e me radhë. Kryetari i Parlamentit të Teheranit, Mohammad Qalibaf, ka qenë i qartë:
Në rast sulmi, ne do t’i konsideronim amerikanët në rajon si objektiva legjitime.
Izraelitët mund të godasin edhe vetëm me ndihmën e avionëve cisternë amerikanë që tashmë janë zhvendosur në zonë. Por në këtë rast do të ishte një operacion më i kufizuar, i ngjashëm me Luftën e 12 Ditëve. Studimet vazhdojnë.
Ndërkohë, Departamenti i Shtetit paralajmëron në “X”:
Mos bëni lojëra me Trump. Kur thotë se do të bëjë diçka, e bën!
