“Pashë astronautët të hynin në dhomën time të spitalit. Unë mund të takoj mjekun që shpëtoi jetën time në rrugë dhe nuk mund ta njoh atë.” Vetmia e pacientëve me koronavirus përshkruhet nga Luca Paladini, një 50-vjeçar nga Milano, i cila është e sëmurë nga Covid, si dhe e gjithë familja e tij, partnererja, nëna dhe babai i tij.
Ai ka rrëfyer për mediat e huaja se fillimisht ishte babai i tij që u infektua me koronavirus dhe madje ishte në gjendje tepër kritike, më pas nëna e tij, bashkëshortja dhe i fundit ka qenë vetë ai. Në momentin që iu sëmurë babai ai mori një telefonatë ku i është kërkuar që të shkonte të shihte për herë të fundit babanë e tij, ndërkohë që në spital ishte dhe ëma. Ai ka rrëfyer se pytja që i ati mbante në gojë ishe: A do bëhem mirë? E ndërsa nëna i thoshte vetëm ‘ Të dua’.
Mirëpo dhimbja e tij teksa ka shikuar prindërit që ishin mes jetës dhe vdekjes nuk ka përfunduar ende, pasi ka qenë vetë ai i cili për shkak të pandemisë së koronavirusit ka përfunduar në kujdesin intensive. Fatmirësisht ai tani është shëruar dhe është në pritje të rezultateve të testit të dytë.
Luca për TGcom ka treguar tmerrin që ka përjtuar gjatë kohës që ishte i infektuar dhe ndodhej në gjendje kritike për jetën. Sipas mediave të huaja temperatura e tij për shumë ditë nuk ka rënë dhe mjekët e kanë detyruar të firmoste se ai ka hyrë me pëlqimin e tij në intubacion.
Luca kujton se gjatë kësaj periudhe ka qenë i kthjellët pavarësisht se kishte dhimbje. Ai shprehet se e gjeti veten në krah një burri 41-vjeçar, i cili mes vështërsive i kishte kërkuar të takohej pasi të shërohej e ndërkohë Luca nuk e dinte nëse do shpëtonte.
“Kisha frikë të vdisja. Unë u tremba nga të gjithë ata doktorë që nuk i njihja”, “Më premto se do të takohemi përsëri”, ishte fjalia që më thonte burri që kisha në krahë. Luca thotë se ishte i tronditur nga ajo frazë që fsheh gjithë vetminë dhe dëshpërimin e pacientëve të Covid.
“Në atë fjali ishte kapja e tij për jetën, ai pa referencën e tij të fundit tek unë, sikur të isha baba, vëlla ose bir për të në vend të një të huaji”, thotë ai.
Luca thotë se mjekët i kanë thënë se edhe pse mund të shërohesh sëmundja mund të lërë pasoja prandaj lufta nuk mund të quhet e mbaruar, dhe ai ka zgjedhur që këtë gjë dhe sfidat që përjetoi t’i bëj publike, pasi ai e pa veten brenda një labirinti që nuk po përfundonte asnjëherë.
Ndër të tjera ai ka thënë se kjo sëmundje është një ‘udhëtim me dhimbje’ dhe tregon se ka parë shumë njerëz të vdisnin rreth tij, të cilët nuk kishin asnjë infermierë ose mjekë mbi kokë. Luca ka thënë se të gjithë duhet të jenë të vetëdijshëm se ata që i drejtohen urgjencës ndoshta do të ketë raste që stafi mjekësor të mos i shërbejë aq sa duhet.
g.kosovari
