Nga Ylli Pata
Sali Berisha, ka dalë në një konferencë shtypi duke mbrojtur publikisht dhe glorifikuar personazhet e shpallura Non Grata nga ministri i Brendshëm, Besford Lamallari.
Një akt politik i qartë, jo vetëm në mbajtjen e debatit politik në lidhje me aktin e qeverisë shqiptare, por edhe një hapje apo partneriteti ndaj asaj pjese të politikës në Maqedoninë e Veriut, e cila ka qenë aktive në protestat e Tiranës.
Në disa të cilat, ditëve të para të qershorit pati një vërshim të madh të njerëzve nga Kosova dhe Maqedonia e Veriut. Këto dërgata nuk ishin thjesht ardhje militantësh të vetëorganizuar, por ekskursione në udhëhequra nga krerë politik, qoftë dhe të Vetëvendosjes, qoftë militantëve të Vlen-it në Maqedoninë e Veriut.
Në faqet zyrtare të eksponentëve të lartë të Bilall Kasamit, kreut të komunës Tetovë, muajin e shkuar ka pasur disa postime nga Tiranë, si një shenjë e pranisë së tij në revolucionin e flamingove.
Ndërkohë, eksponentë të partive aleate në qeverinë e Kristian Mickovskit, zhvilluan gjithashtu një protestë para ambasadës shqiptare në Shkup, duke sulmuar me parulla të forta edhe familjen e presidentit Donald Trump.
Partitë e Vlen-it ndërkohë, përpara se të shpërthenin protestat në Tiranë, krijuan incidente të rënda në Shkup ndaj ambasadorit të Shqipërisë në Maqedoninë e Veriut, Denion Meidani.
Ku përveç sulmeve të rënda verbale dhe agresioneve fyese e linçuese, pati edhe një incident fizik, ku u dhunia edhe banesa e diplomatit shqiptar atje. Një incident, i cili natyrisht u krye nga grupe të lidhura me këto forca politike, që arritën të realizojnë një precedent të rëndë që nuk ka ndodhur kurrë në të shkuarën.
Kjo ndodhi pikërisht, pasi ambasadori Meidani mbrojti hapur protestat e studentëve shqiptar për të mbrojtur përdorimin e gjuhës shqipe në provimet universitare.
Saranda Imeri, një deputete e Vlen-it e sulmoi rëndë ambasadorin shqiptar atje, duke e cilësuar “qenush”.
Pas kësaj përplasjeje të rëndë dhe shkelje në nivel skandaloz të së drejtës ndërkombëtare dhe dhunimit të shtetit shqiptar, Tirana zyrtare qëndroi e qetë pa kryer asnjë veprim.
Nuk vonoi, që më pas të ndodhte agresioni i dytë; ku personazhe të lidhura me detashmentin politik të partive shqiptare në qeveri, të nisnin sulmin e dytë.
Një eksponent i lartë i Vlen-it, akuzoi shërbimin shqiptar se ka përgatitur një incident në një xhami në Kodrën e Diellit në Tetovë, duke krijuar kështu një situatë edhe më të rëndë.
Partia Besa dhe Alternativa Shqiptare, dy prej tre partive që marrin pjesë te Vlen, së bashku me disa ikanakë nga BDI-ja e Ali Ahmetit që formuan një parti të tyre.
Në Maqedoninë e veriut, ka historikisht një linjë të fortë të islamit politik, që ka nisur që në format arkaike si kërkesë për rikthimin në Perandorinë Osmane gjatë shpalljes së pavarësisë, e më pas në kohën e Jugosllavisë, me ngritjen e fesë si shtyllë para kombit.
Nuk është aspak çudi që personazhe të njohura të epokës jugosllave janë ngritur sot si referime intelektuale dhe ideologjike. Njëri është Xhevdet Hajredini, një ish-zyrtar jugosllav, që ka shërbyer edhe ministër Financash në epokën e Gligorovit, që sot është anëtar i Këshillit të Sigurisë Kombëtaret ë Presidentes së Maqedonisë së Veriut. Ky është Xhevdet Hajredini, ish-ekonomist dhe gazetar në shtypin jugosllav, i cili në mediat maqedonase sulmon sistematikisht SHBA dhe Izraelin.
Tjetri është tashmë i pandashmi nga mediat berishjane, Kim Mehmeti, i cili përveçse kundërshtar i Edi Ramës, njihet edhe si përkrahës i Sali Berishës dhe Albin Kurtit.
Ndërkaq, duhet thënë se drejtuesit politik të Vlen, nuk kanë fare fuqi, ata janë më shumë zëdhënësa, ngaqë peshën e vërtetë e ka një organizim kapilar i islamit politik, i cili financohet gjerësisht e shumë nga jashtë. Që nga Turqia, Irani por edhe vendet përkahëse të Islamit politik të Gjirit Persik.
Këta kontrollojnë media, shtëpi botuese të fuqishme, si dhe zotërojnë një kontroll e financim të rrjeteve sociale, që shtyhen nga inteligjenca artificiale.
Personazhe të këtyre grupimeve janë zotërues të qendrave digjitale të luftës hibrite, njëjtë si qendra e famshme e vetëvendosjes, ku linçohen kundërshtarët dhe krijohet një narrativë virtuale që shtyn objektivat politike.
Koencidencat e kësaj lufte hibride, gjatë revolucionit të flamingove, bënë xing me algoritmet iraniane. Edhe pse nëse shikohen me sy të lirë, kauza e Zvërnecit nuk lidhte asgjë dy personazhet që u shpallën dje Non Grata. Njëri që thotë gjithashtu si një nga drejtuesit e protestës se ka luftuar me të gjitha UÇK-të, por që urren Ali Ahmetin, porn ga ana tjetër armiqtë më të fortë të tij publikë, të paktën siç i trumbeton në rrjetet sociale janë SHBA dhe Izraeli, e mbron tezën se Irani është në rrugën e drejtë.
