Ndikimi i Gjermanisë në Evropë po venitet, pavarësisht gjithë fuqisë së saj ekonomike dhe nderimeve ndaj Angela Merkelit Ndikimi në rënie i kancelares gjermane mund të shihet edhe tek ndryshimi i fateve të Partisë Popullore Evropiane. Zakonisht udhëheqësit kristian-demokratë, të grupuar në PPE, mblidhen në Bruksel disa orë para se samitet e BE-së të marrin vendime që do të refuzohen nga qeveritë e tjera evropiane. Megjithatë, në samitin e fundit ata nuk kanë paragatuar përfundimet e samitit për shkak se qendra e djathtë, dhe vetë Gjermania, po e humb ndikimin
Votuesit po i largohen qendrës
Takimi i fundit i PPE-së, para takimit të Këshillit të Evropës në dhjetor, nuk ishte saktësisht një humbje kohe për gazetarët. Ata mund të dëgjonin këshilltarët mbi planet e Nikolas Sarkozisë për t’u rikthyer në pushtet, konservatorët spanjoll të shqetësoheshin për shanset e Mariano Rahoj për t’i mbijetuar zgjedhjeve të përgjithshme ose duke parë sesi Komisioni Evropian mbronte strategjinë e tij për refugjatët. Por shkalla në të cilën PPE-ja u dobësua nga një seri rezultatesh zgjedhore ndëshkuese në të gjithë rajonin në vitin 2015, ishte e qartë. Grekët zgjodhën një alternativë shumë më të majtë se Antonis Samaras dhe Demokracia e Re. Portugalia ndëshkoi Pedro Koelhon dhe aleatët e tij të Partisë Popullore për shkak të politikave të kursimit. Pas zgjedhjeve finlandeze njeriu i fuqishëm i PPE-së, Aleksandër Stab, la postin e kryeministrit për të marrë atë të ministrit të Financave dhe polakët hodhën poshtë një koalicion të përbërë nga anëtarja e PPE-së, Platforma Qytetare dhe Partia Popullore Polake. Pak ditë pas samitit, votuesit spanjollë do ta privonin nga shumica Rahoj dhe Partinë e tij Popullore. Kjo e lë Angela Merkelin si kryeministren e vetme të një vendi të madh brenda familjes politike të PPE-së. Partnerët e saj ideologjike po zhduken, ndërsa mbështetja ndaj politikave të saj po bie.
Eurokratët, besnikë ndaj Brukselit
Këta gjermanë nuk i marrin urdhrat e tyre nga Berlini. Selmayr fillimisht u mallkua hapur nga Volfgang Shojble vitin e kaluar për atë që ministri gjerman i Financave e pa qartazi si ndërhyrje në negociatat e borxhit grek. Shojble, i cili ndodhej nën presion për të pranuar një paketë të tretë shpëtimi për Greqinë, e cila do të duhej të përballohej kryesisht nga Berlini, tha se shefi i stafit të Junkerit i kishte tejkaluar përgjegjësitë e tij ligjore. Instinktet e Selmayr-it janë larg nga të qenit i pagabueshëm: Në dhjetor ai botoi të dhëna për një rënie gjoja të mprehtë të emigracionit të paligjshëm në Evropë, me sa duket për ta nxjerrë bashkëpunimin Turqi – BE në një dritë më të mirë, por shifrat që ai përdori ishin shumë selektive dhe nuk pasqyronin realitetin. Megjithatë, incidenti tregoi përtej çdo dyshimi se ndaj kujt janë besnikë eurokratët gjermanë – jo me Berlinin, por me Brukselin.
E vetmuar në krye
Këto janë kohë të vështira për një udhëheqëse, që ka spikatur në ndërtimin e konsensusit: Merkeli thekson në çdo rast se kriza e refugjatëve është një problem evropian që kërkon një përgjigje evropiane, por ajo aktualisht nuk ka partnerë të fuqishëm për të ndihmuar në arritjen e kompromiseve funksionale.
E pasfiduar si udhëheqësja jozyrtare e Evropës, vetëm nëse merret në konsideratë ambicia për atë titull e kryeministrit italian Renci, Merkel vuan nga mungesa e bashkëbiseduesve seriozë të nivelit të lartë: Fransua Holand është antipatik, Rahoj mund të ketë humbur tashmë postin e tij dhe Dejvid Kameron ka axhendën e vet kur bëhet fjalë për BE-në dhe emigrantët. Mungesa e lidershipit u bë shumë më e dukshme teksa numri i samiteve të pafrytshme të BE-së mbi krizën e refugjatëve u përshkallëzua në gjysmën e dytë të vitit të kaluar. Rritja e “Shtetit Islamik”, sulmet terroriste në Paris, konflikti i pazgjidhur në Siri dhe sulmet seksuale natën e Vitit të Ri në Këln; çdo gjë është e lidhur, asgjë s’mund të ndahet në çështjet të menaxhueshme dhe në ato ku nuk ndodhet askush për ta ndihmuar në përballimin e një oqeani krizash, Merkeli rrezikon të mbetet e vetme me fajin mbi supe.
