Nga Fitim Zekthi
Jeta në opozitë është e zymtë, e mbushur me dëshpërim.
David Lidington, një politikan jetëgjatë britanik dhe studiues i politikës, thotë se ai ka qëndruar 13 vjet në opozitë me konservatorët, nga viti 1997 deri në 2010, kur fitoi Cameron.
Ai thotë se jeta është e zymtë dhe plot dëshpërim, por ke luksin që ke shumë kohë dhe kjo të ndihmon të krijosh një alternativë.
Në ditët e para të parlamentit pas humbjeve, ai thotë se zymtësia dhe dëshpërimi shtohen edhe nga humbjet e kolegëve që nuk janë më deputetë dhe nga fitoret e mëdha të kundërshtarit.
Por, përpjekja me durim për të prodhuar alternativë është burimi i vetëm i forcës për të luftuar.
“Ne,” thotë ai, “u munduam 13 vite, ndërruam 5 kryetarë, ndërruam gati gjithë grupin e deputetëve, prodhuam ide dhe ligjërim qytetar dhe të besueshëm dhe fituam shumë vonë.
Fituam vonë sepse e nisëm keq opozitën, e nisëm keq sepse nuk pranonim dot humbjet dhe qenien tonë në krizë.”
Opozita në Shqipëri nuk duket hiç e dëshpëruar dhe e zymtë. Ajo duket njësoj, nuk ka tek deputetët e saj asnjë shenjë dëshpërimi apo melankolie.
Askush nuk duket se ka dhimbje për humbjet e kolegëve, për fitoren e thellë të kundërshtarit.
Le pastaj të ketë pranim të krizës, reflektim, largim të pesë kryetarëve apo largim të gjithë grupit. Fare.
Është po ajo gjuhë, po ajo trupë si para 12 vitesh dhe asnjë përpjekje për të qenë ndryshimi dhe alternativa.
Ndoshta kane te drejte, nuk ndjehen hic po hiç se jane opozita, se kane ndonje grime pergjegjesie opozitare.
