Nga Linda Karadaku
Eshtë e qartë se në Shqipëri ka një ndryshim dhe mungesë kohezioni në politikat e aleancave dhe aleancat e politikës, thënë ndryshe të koalicionimeve politike. Politikat e aleancave bëhen zakonisht para zgjedhjeve, në emër të koalicioneve para-zgjedhore, por gjatë mandatit, aleancat e politikës, jo gjithmonë I respektojnë parimet mbi të cilat janë ndërtuar këto aleanca. E thënë më thjeshtë, koalicioni qëndron në mandat të plotë përgjithësisht, edhe pse shpesh parimet, politikat mbi të cilat u ndërtua respektohen në mënyrë unilaterale dhe me ngërçe të herëpashershme herë pas here në kufijtë e krizës.
Koalicioni, aleanca politike aktuale në Shqipëri, e ndërtuar mbi bazën e politikave që lidhen me integrimin evropian të vendit, stabilitetit të brendshëm dhe qëndrueshmërisë rajonale, është shënjuar nga ky ngërç gjatë viteve të mandatit të tij. Ndoshta për shkak se politikat ditore, etja për sa më shumë territor politik apo thjeshtë egoja personale e shoqëruar me “kalamallëqe” batutash, e kanë çuar atë shpesh në kufijtë e imët të mbijetesës. Eshtë mëse e natyrshme që e majta shqiptare me dy partitë kryesore që e përfaqësojnë atë, të jetë në një koalicion, aleancë politike, me politika të qarta integruese dhe stabiliteti brenda dhe jashtë vendit. Por thelbi I funksionimit të tij shkon përtej fjalëve dhe ideologjisë së përbashkët, thelbi është respektimi I këtyre politikave dhe zbatimi konkret në terren I funksionimit si një aleancë e përbashkët, qoftë në marrje vendimesh, qoftë në zbatimin e tyre. Ndryshe, I ngjan karrocës me dy kuaj, ku njëri përplas jelet tërë kohën, kërkon të mbajë vetëm për vete ngarkesën që mban karroca, pavarësisht se ajo ngarkesë mund të mbahet dhe të tërhiqet vetëm nga dy kuaj, jo nga një. Aq me tepër ndërlikohet situata kur karrocieri përkëdhel njërin kalë dhe fshikullon tjetrin.
Respektimi I politikave mbi të cilat është ndërtuar apo do ndërtohet një koalicion, aleancë në të ardhmen, kërkon pikërisht këtë: që dy kuajt të respektojnë njëri-tjetrin dhe politikat për të cilat janë marrë vesh. Nëse njëri kalë mundohet ti fusë stërkëmbëshin tjetrit gjatë apo në fund të rrugës, për të përfituar për vete ngarkesën e karrocës dhe vetë karrocierin, ndodh ajo që ka ndodhur më shumë se një herë në këtë vend, karroca përmbyset! Dhe në këtë rast humbasin të gjithë, kuajt, karrocieri, dhe ngarkesa, që është Shqipëria!
E majta shqiptare ka një elektorat të qëndrueshëm dekadash, të cilit I është shtuar edhe elektorati I tranzicionit, duke çuar në rrudhje të së djathtës, qoftë edhe për shkak të mëkateve të qeverisjes së djathtë. Kjo e majtë, e përfaqësuar nga PS dhe LSI në shumicë dërrmuese, ka para vetes politika të qarta që kanë të bëjnë me zhvillimin e vendit, stabilitetin e tij, ruajtjen dhe çimentimin e rolit rajonal (kufizohemi nga të katër anët me shqiptarë) dhe mbi të gjitha drejtimin e karrocës së Shqipërisë drejt një “safe heaven”, strehe të sigurt. Është po ashtu e qartë se e majta mund ta drejtojë këtë karrocë vetëm duke qenë e bashkuar, dy kuaj në një karrocë. Aq më tepër, që në terma politikë, nuk ka të bëjë me kiminë personale të Ramës me Metën apo Metës me Ramën, por me dy parti, dy elektorate, dy pjesë të kësaj Shqipërisë që e kemi të përbashkët, natyrisht bashkë me të djathtën, gjithashtu në terma politikë, sepse gjithkush tjetër, me apo pa parti është qytetar I këtij vendi dhe votues që përcakton me votën e vet të ardhmen e ne të gjithëve.
E majta ka prodhuar vazhdimisht lidership në Shqipëri, për mirë apo për keq, me të gjitha ulje-ngritjet e veta. Ky lidership I përcaktuar në parti të së majtës, ka qenë vizionar në krijimin e aleancave dhe politikave të aleancave, por gjithsesi, zbatimi I këtyre politikave, veçanërisht në funksion të stabilitetit të vendit dhe zbatimit në praktikë të reformave madhore, siç është reforma radikale në drejtësi, për të cilën, ishte Ilir Meta ai që realizoi konsensusin aq të vështirë për tu arritur, është imperativ për sot dhe mot! “It takes two to tango,” thuhet në anglisht, “duhet dy vetë për të kërcyer tangon!” Dhe në Shqipëri, është provuar që vështirë se dikush ka arritur të luajë tangon vetëm, qoftë edhe kur ka pasur nevojë për vetëm një deputet!
