Nga Skënder Minxhozi/
Dje vdiq Servet Pëllumbi. Iku nga kjo botë një ndër figurat legjendare të tranzicionit shqiptar, por njëherësh iku edhe njëri ndër simbolet e normalitetit, qetësisë, fisnikërisë dhe pastërtisë që kishte mbetur i tillë në mesin e një batërdie politike e mendore – çka ishte elita politike shqiptare e dekadës së parë e të dytë të pluralizmit.
Vdekja e Pëllumbit është ndoshta metafora më e gjetur dhe cinike e fundit gradual të një brezi politikanësh normalë, që dinin të flisnin edhe kur të tjerët bërtisnin, që dinin të vetëfrenoheshin edhe kur të tjerët rrotull tyre i kapte pasioni e gjaku, që dinin të gjenin qetësi dhe vullnet për të bashkëpunuar edhe kur hapeshin depot e armëve apo kur salla e parlamentit kthehej në një cirk kafshësh të egra (siç ndodh thuajse çdo të enjte në Shqipërinë aktuale)!
Bashkë me Godon, Agollin, Arbnorin e të tjerë, Servet Pëllumbi ka përfaqësuar një krah fisnik të elitës politike, i cili bindjet i kishte të forta por nuk i përdorte si kobure për të vrarë kundërshtarin. Ikën një politikan që injektoi në partinë e tij dhe në institucionet e larta që drejtoi dinjitet e vetëpërmbajtje, moderimin dhe qetësinë aq shumë deficitare në ambjentin e politikës së lartë shqiptare.
Servet Pëllumbi na kujton sot me largimin e tij se ndërrimi i gjeneratave në jetën politike të një vendi nuk mund të jetë domosdoshmërisht dhe gjithmonë diçka e mirë. Ikën profesori i parlamentit, për t’ja lënë vendin vuvuzelave dhe anonimëve që hyjnë e dalin pa lënë asnjë gjurmë në atë tempull demokracie e ligji.
Prandaj humbja e një figure të tillë, ashtu si Kadareja, Agolli e Qosja në sferën e tyre të aktivitetit, shënon një boshllëk që mesa duket as që ka ndërmend të mbushet dikur, por veçse të thellohet më tej.
Nuk kishte më vend në botën aktuale për Servet Pëllumbin. Jo vetëm sepse nga lartësia e moshës ai e kishte mbushur misionin e tij në këtë botë, por sepse kemi sigurinë dëshpëruese se në epokën e ethshme dhe pa keqardhje e empati në të cilën jetojmë, nuk ka më shumë vend për njerëz normalë. Dhe Pëllumbi qe një i tillë në të gjitha kuptimet e termit. Jetoi pastër, punoi me dinjitet dhe iku nga kjo botë në heshtje si për të shprehur një akt proteste e shpërfilljeje ndaj lehtësisë fluturake të kësaj epoke idiote plot influencera, rrjete sociale e shtetarë të improvizuar. Kishte vite që profesori nuk e njihte më botën ku jetonte sepse nuk i përkiste më asaj. Tani po shkon drejt një tjetër dimensioni që me siguri e njeh më mirë dhe që është i veti.
