Nga Bjorn Runa
Ka diçka tragjikomike në lajmin se Partia Demokratike, pas një pune pesëmujore (thuajse gjysmë viti), ka arritur të përgatisë një sistem monitorimi dhe pikëzimi ndaj aktivitetit të zyrtarëve dhe përfaqësuesve të saj. Sipas asaj që është raportuar në media, një platformë e re digjitale do të mundësojë që deputetë, drejtues dhe kryetarë të degëve lokale të marrin një mesazh të vetëm qëndror nga partia dhe do të vlerësohen, të paktnë pjesërisht, për efikasitetin me të cilin do ta shpërndajnë atë online.
Sigurisht, çdo organizatë serioze politike ka nevojë për infrastruktura që i lehtësojnë qoftë komunikimin e brendshëm, qoftë atë me mbështetësit e saj, por tingëllon pak paradoksale që një parti si ajo Demokratike shpenzon kaq shumë kohë për të modernizuar teknologjinë, ndërkohë që drejtohet nga dikush i cili e ka dominuar atë që nga krijimi i saj më shumë se tri dekada më parë.
Të modernizosh tekonologjinë digjitale sot është relativisht e lehtë, e madje ka edhe më pak kosto financiare krahasuar me pak vite më parë. Kjo sepse falë edhe inteligjencës artificiale, një sërë procesesh që dikur kërkonin ekipe pune për të prodhuar content dhe për të analizuar efikasitetin e tij, tanimë mund të automatizohen. Thuajse çdo organizatë që i ka burimet e nevojshme mund të blejë një softuer të ri, të ndërtojë një databazë dhe të organizojë fushata digjitale më të sofistikuara se disa vite më parë.
Por, të bëhesh një parti politike moderne, e cila synon realisht të jetë alternativë qeverisëse, është shumë e vështirë, pasi kërkon një kulturë të brendshme krejt tjetër me njerëz të aftë për të kuptuar shoqërinë e re shqiptare që po lind rreth tyre. Paradoksalisht, PD po përpiqet të transformohet në vitin 2026, në epokën e inteligjencës artificiale dhe algoritmeve komplekse, nën udhëheqjen e dikujt që ka lindur në 1944 dhe të një grupi njerëzish, të cilët të rinjtë i njohin më tepër si personazhe meme-sh dhe shenjestra të cinizmit dhe talljes.
Është një problem që shkon përtej moshës biologjike të Sali Berishës dhe që ka të bëjë me hendekun e madh breznor mes lidershipit të asaj partie dhe njerëzve të ardhmen e të cilëve synon të përfaqësojë. Çka të çon tek pyetja e njohur tashmë se çfarë mund t’i ofrojë një 80-vjeçar, i cili ka mbajtur dy nga postet më të rëndësishem të shtetit shqiptar, një 25-vjeçari që sapo e ka nisur jetën dhe përballet me një botë ku strehimi dhe puna, dy gjëra që do duhej të ishin bazike, sa vijnë e bëhen më të pasigurta ? A mund të shohë ai alternativë tek dikush, i cili i përket një brezi politik që e ka patur të mjaftueshme kohën dhe mundësitë për t’iu përgjigjur pyetjeve të tilla ?
Vështirë të thuhet se çfarë i vlen Berishës një platformë që e lejon të komunikojë më shpesh me shqiptarët, kur ai ndërkaq iu flet çdo ditë atyre. Ndoshta do ta ndihmojë atë dhe Flamur Nokën t’iu shfaqen edhe më shpesh në ekrane të rinjve, por duket se nuk kanë marrë parasysh anën tjetër të medaljes, se askush nuk do që t’i dëgjojë më. Qasja më e madhe ndaj publikut vlen kur njerëzit duan ta dëgjojnë personin zëri i të cilit shumëfishohet nëpër rrjete sociale, por dyshoj se ajo çfarë Berisha apo Noka kanë për t’iu thënë të rinjve ngjall ndonjë interes për ta. Për më tepër, është diçka që rrezikon t’iu kthehet mbrapsht. Platforma mundet vërtetë t’jua përmirësojë shpërndarjen e mesazhit, duke ju shpërndarë njëkohësisht më mirë edhe problemin. Mund t’i vendosë Berishën dhe Nokën edhe më shpesh para një audience votuesish të rinj, por në vend që t’i nxisin të votojnë për ta, mund t’iu frymëzojë atë kreativitetin cinik të meme-ve dhe talljes që të rinjtë kanë treguar se mund ta ushtrojnë shpesh pa mëshirë.
Në thelb, demokratët duhet të kuptojnë se, sa më shumë që platforma e re ta ekspozojë Berishën, aq më shumë rrezikon t’u kujtojë votuesve arsyen pse nuk duan ta rikthejnë në pushtet. Paradoksi është se, duke u përpjekur ta shpërndajë më mirë mesazhin, PD-ja mund të përfundojë duke shpërndarë më gjerësisht vetë problemin e saj.
