Reforma në drejtësi e ka arritur rezultatin e parë spektakolar: ka arritur që ta “kthejë” në komentator edhe një ish-ministër e deputet si Petrit Vasili. Përtej batutës, duhet thënë se prej disa ditësh zoti Vasili ka ndërmarrë botimin e shkrimeve në shtypit e përditshëm, duke trajtuar së fundi edhe problematikat e reformës në drejtësi.
Në një shënim të sotëm, z.Vasili është ndalur tek dyzimi i përgjegjësive që sipas tij rrezikon të projektojë reforma e re në drejtësi. Ai është fokusuar më së shumti tek dy institucione, të cilat thuhet se edhe LSI i ka shumë për zemër: Prokuroria dhe Gjykata e Lartë. Zoti Vasili shprehet se “Prokurorët që duhet ta kryejnë hetimin duhet të kenë një varësi të përqendruar nga prokuroria”, kurse më poshtë shton se “dyzimi i përgjegjësive u ka krijuar alibinë gjykatave që ato japin ç’vendime të duan, pasi dosjet e hetimit penal me prova të paplota e të mangëta ua kanë krijuar këtë mundësi”. Nuk kërkon shumë mund që të kuptohet se meraku është tek drafti i ekspertëve, i cili e ndan prokurorinë aktuale, duke krijuar një seksion special të saj, që do të merret kryesisht me korrupsionin e zyrtarëve. Ashtu siç kritikohet, sërish nga ana e z.Vasili, krijimi i atyre që ai i quan “gjykata të larta paralele”.
Në fund, si për të mos e harruar çeshtjen e emrave të cilët reforma i prek drejtpërsëdrejti, deputeti Vasili shkruan se “vetëm reforma në drejtësi që vendos standarde dhe jo njerëzit mbi standardet, që thjeshtëzon institucionet dhe qartëson përgjegjësitë, ashtu siç edhe Komisioni i Venecias kërkon, mundet pra të formësojë një drejtësi afatgjatë…”. Një aludim jo edhe i kamufluar, se reforma duhet të merret me parimet, e jo me zyrtarë të lartë të drejtësisë si bie fjala Llalla apo Zaganjori, apo të tjerë si ata. Dakort, po si t’ja bëjmë atëhere atyre që përmendin prej muajsh orët e dorës, vilat, kontot bankare dhe makinat e luksit të gjyqtarëve e prokurorëve shqiptarë? Dhe këto prona e sende luksi kanë pronarë konkretë, me emra dhe mbiemra. Tamam si ata politikanët italianë të fillimit të viteve ’90, që zoti Vasili përmend në shkrimin e tij.
Për t’i dhënë fund kuriozitetit të rastit, mbetet të shihet nëse ky i Petrit Vasilit do të konsiderohet nga LSI si një opinion personal, apo si një qëndrim partiak.
