Nga Luljeta Çipi/
Edhe njëherë gjatë ditës së sotme Shtetet e Bashkuara të Amerikës dolën përkrah shqiptarëve, në mbrojtje të një prej proceseve më të rëndësishme në historinë e shtetbërjes, reformës në drejtësi. Me një gjuhë të kujdesshme diplomatike dhe neutrale, ambasada i këshillonte palëve politike që t’i drejtoheshin komisionit të Venecias për një opinion mbi situatën e krijuar me Gjykatën Kushtetuese në vend, duke treguar sërish, rrugën e arsyes për politikanët tanë.
Në mënyrë të menjëhershme, Presidenca lëshoi një deklaratë ofensive të pazakontë kundër aleatëve më të mëdhenj të Shqipërisë, SHBA-ve, duke folur për një grup kriminal diplomatik që sipas imagjinatës së Presidentit ka krijuar “Rule of Embassy” në Shqipëri.
Në të njejtën ditë kur Meta vijonte me teatrin e tij për simulimin e një krize në kushtetuese, organet e vetingut shkarkuan nga detyra të përzgjedhurin e presidentit për në gjykatën kushtetuese, Besnik Muçi, me arsyetimin se nuk justifikonte pasurinë e tij.
Të dyja këto ndodhi kanë një fije që i bashkon. Të dyja shpjegojnë në mënyrë të njëhershme dhe në lidhje me njëra tjetrën, histerinë që ka përfshirë Meten kundër te gjithëve.
Reagimi i sotëm kundër SHBA dhe ambasadorëve të huaj në vendin tonë, të cilët e shohin reformën në drejtësi si investimin më të madh te tyren për të ardhmen e këtij vendi, provon se ata kanë qënë dhe mbeten frika e tij më e madhe, që në krye të herës, që prej kohës kur Ambasadorët Lu dhe Vlahutin deklaronin se kush nuk pranon reformimin e drejtësisë, nuk do të ishte nje person i dëshiruar për ndërkombëtarët e deri sot ku të huajt janë bërë gardianët e këtij procesi.
Meta është i ndërgjegjshëm se kontrolli i ndërkombëtarëve i pret të gjitha akrobacitë politike, të gjtiha fijet korruptive, ia pret duart tendecave të tij antikushtetuese dhe po ashtu, është i vetëdijshëm se fuqia e tij politike përpara tyre është praktikisht e pallogaritshme.
Në këtë logjikë, të gjitha pengesat që i ka nxjerrë prej vitit 2016 e deri sot reformës në drejtesi janë përpjekje për të sabotuar ndërkombëtarët. Për t’i vënë shkopinjtë nën rrota një projekti të mbështetur fuqimisht prej tyre, në mënyrë që pesha e tyre të zhvleftësohet përpara fuqisë së Ilir Metës për të bërë ç’të dojë në këtë vend, siç ka bërë së bashku me Sali Berishën në 20 e kusur vite tranzicion.
Konflikti që Meta po prodhon sot është vazhdimësi e një konflikti të hershëm me ndërkombëtarët, të ushqyer nga dobësia e Metës para tyre, para influencës, para fuqisë së arsyes që ata kanë, para standardeve për të cilat luftojnë, e para parimeve demokratike të tyre që Metës i cënojnë pozicionin e tij prej politikani të korruptuar.
Prova pse Ilir Meta e dëshiron aq shumë këtë konflikt është zgjedhja e figurave të përlyera si Besnik Muçi për gjykatës të kushtetueses, i saposhkarkuar nga kolegji i posaçëm i apelimit.
Ky vendim është kundërshtuar nga nga Muçi me pretendimin se ka humbur statusin e prokurorit dhe këtu kolegji i posaçëm nuk ka pasur kompetencë për të vijuar shqyrtimin për anëtarin e kushtetueses. E thenë ndryshe logjika e Muçit, edhe pse i korruptuar si prokuror, mund të jem gjykatës i kushtetueses!
Përtej lajthitjes me të cilën justifikohet një njeri i drejtësisë së vjetër, standardi i tij tregon standardin e Metës.
Meta ka nevojë për figura si Muçi e Marsida Xhaferllari për të penguar ngritjen e kushtetueses. Në mos ngritjen, kapjen e saj përmes figurave që i përshtaten qëllimeve të tij për kapjen e institucionit. Figura të tilla janë gurët e shahut për Presidentin, në një lojë ku kërkon të mundë më çdo kusht nderkombëtarët, të vetmit aktorë me të cilët, mbreti i korrupsionit Ilir Meta, arrin deri te kërcënimet gojore që habisin vetëm oborrtarët e presidencës.
lexo.al
