Nga Lorenc Vangjeli
Ishte slogan jashtëzakonisht i gjetur. I thjeshtë. I kuptueshëm. I drejtpërdrejtë. Si i tillë, ai kishte të gjitha shanset të bëhej menjëherë popullor në Tiranën e ndezur nga emocionet e të panjohurës që propozohej: të pengoheshin me çdo kusht votimet e 30 qershorit. Slogani kishte vetëm një problem të vogël. Nuk ishte origjinal. Nisma “Edhe unë”, ishte përkthim i lëvizjes #MeToo, një lëvizje që denonconte grabitqarët seksualë në SHBA dhe që u bë jashtëzakonisht popullore dhe interesante në gjithë botën, si të gjitha gjërat që kanë seks brenda Por në Tiranë, si të gjitha kopjet dhe si ndryshimi i seksit të përjetshëm me politikën e përkohshme të ditës, nisma rrezikoi të kishte fatin e kopjes. Që në rastin më të mirë mund të keqkuptohej.
E drejtuar kryesisht ndaj kryeministrit Edi Rama, që zakonisht pikturohet si dhunues i shumëfishtë, i opozitës, i institucioneve, i miqve që i mungojnë dhe i kundërshtarëve që shpik, dukej sikur lëvizja i vinte edhe nënshkruesit e saj në pozitën e viktimave që denonconin agresione të një natyre tjetër dhe jo arrogancën politike të Ramës. Kaq i dukshëm ishte ky lloj paralelizmi, sa në fakt, edhe vetë Rama u ndruajt të bënte atë që shijon më së shumti: ironinë dykuptimëshe me kundërshtarët edhe atëherë kur kjo gjë nuk i vlen askujt.
Dy muaj më pas, tani kur 30 qershori është një realitet, përkundër cfarë besonin skeptikët, kundërshtarët apo përkrahësit, ka një pyetje që vlen të bëhet. Kush e dhunoi më shumë opozitën, Edi Rama si kundërshtar i saj apo ajo vetë vetveten? Për të pasur një përgjigje normale duhen llogaritur së paku tre stacionet kryesore të këtij gjashtë mujori të ethshëm.
Djegia e mandateve të opozitës në shkurt është një patate e nxehtë që përvëlon ende në gusht. Më shumë i marrë se i padobishëm, gjashtë muaj më pas, ky akt nuk i dogji prehrin qeverisë.. Përkundrazi. Ai e transferoi fokusin e problemit nga qeverisja dhe qeverisësit shpesh kontraversë të këtij vendi, tek opozita, e cila u vetëshndërrua në problem për t’u zgjidhur.
Qoftë Basha si inisiator formal, qoftë Kryemadhi si ndjekëse e këtij aksioni, me siguri nuk e kishin menduar se kjo çudi që çuditi gjithkënd, ishte një armë që mund të kërcënonte, por nuk duhej shpërthyer. Sepse në këtë mënyrë, ata u shndërruan në kamikazë që hodhën në erë veten në themel të sistemit, duke dëmtuar realisht sistemin, por duke u vetëvrarë në pakthim.
Stina e protestave, në prolog të secilës prej tyre premtohej largimi i kryeministrit, bëri gjithçka dhe afroi çdo pamje të mundshme në Tiranë, përveç ndryshimit të polifotos së qeverisë, e cila u bë edhe më shumë një “one man shoë”.
Shumë energji e shkuar dëm kundër mureve të godinës së këshillit të ministrave dhe edhe më shumë mllef e molotovë ndaj oborrit të godinës së parlamentit, nuk plotësuan asnjë pritshmëri. Vetë parlamenti nuk pati vakuum për shumë ditë. Pavarësisht se kush e mbushi boshin e opozitës, egoizmi njerëzor, karrierizmi, nevoja vetjake, komikja e veshur me kravatë, presioni me shkop e karrotë i qeverisë apo ndoshta edhe ndopak idealizëm, parlamenti sot ka Doktorin, Lulin, Monës, Edin, Albanën, Joridën, Gridën, Flamurin dhe shumë Ervina të tjerë me portrete të ndryshëm, por jo shumë ndryshe nga ata. Në disa raste, madje, edhe më të mirë nga ata që ikën sepse së paku nuk kanë bërë keq si ata.
Por nëse në largimin e opozitës nga parlamenti, me zor dhe në mënyrë të sforcuar edhe mund të gjendet ndonjë justifikim, absurdi u thellua me lënien në tavolinë të minimalisht 25, 30 apo dhe më shumë bashkive të vendit. Refuzimi i zgjedhjeve lokale të qershorit ishte një budallallëk që sa më tepër kohë kalon, aq më qesharak e komikë i bën vetë bojkotuesit. Qesharake është dhe skena tjetër e fituesve, por me një diferencë domethënëse: ata janë në zyra dhe kundërshtarët e tyre në rrugë.
Në të gjithë këtë trekëndësh, lëvizjet e Presidentit të Republikës në fund të gjithë llogarisë, e kanë shndërruar atë në palë, por pa mundur të jetë në të njëjtën kohë dy në një. Meta nuk është dot portreti i ashpër i opozitarit sepse nuk ja lejon formaliteti i postit, nuk është as Presidenti i Republikës sepse nuk ja lejon urrejtja opozitare që ka ndaj gjithçkaje përfaqëson Edi Rama.
Gushti është zakonisht muaji me i shkurtër në Tiranë. Gushti ikën më shpejt se cilido muaj tjetër. Si të gjitha gjërat e bukura që nuk jetojnë gjatë, ai do të pasohet nga shtatori që vijon me pak inerci pushimesh për të përfunduar në tetor e më tej, kur fjalën nis dhe e mer logjika dhe realizmi ngjethës shqiptar: me luftë për të siguruar bukën e mbijetesës së shumicës dhe me luftën e një pakice tjetër që pretendon se di të shumojë si Jezu Krishti bukën e të varfërve të shumtë të vendit.
Atëherë do të kuptohet se opozita duhet të ripërqafojë sërish sloganin e vjetër të lëvizjes #MeToo. Pa pasur frikë se e keqkuptojnë si viktimë përdhunimi, por me dinjitetin e plagëlëpirjes, duhet të ketë një synim të vetëm: #MeToo dhe me çdo kusht në sistem. Ndryshe, bota e vogël shqiptare do të vazhdojë të vërtitet #EdhePaOpozitën e saj, që duke dashur të rrëzojë Edi Ramën, ju rrëzua atij vetë nëpër këmbë; prova e gjallë e bindjes se atë që të bën absurdi vetjak, nuk ta bën as armiku më i egër! /l.m
