Në panairin e punës ishte edhe Sokol Murataj, më shumë se një dekadë që është në karrocë. Për shkak të aksidentit, u detyrua ta rindërtonte jetën e tij, po kështu të ëndërronte edhe profesion. Edhe pse ka studiuar juridik, ka përfunduar edhe masterin profesional, ai sërish endet për të gjetur një punë.
“Në rradhë të parë është mirë që bëhen panaire, sepse vjen shikon oferta, po kam disa muaj që jam diplomuar në fakultetin juridik, dega e të drejtës civile master profesional, dhe po shikoj për ndonjë punë në profilin tim. Është shumë e vështirë. Unë kam punuar një vit si jurist por është shumë e vështirë të gjej punë në privat”, shprehet Murataj për Report Tv.
Në ligjin shqiptar është e sanksionuar që 1/25 të punësuar, duhet të jetë me aftësi të kufizuara fizike. Por kjo sigurisht që është vetëm në letër.
“Jetojmë në një shtet i cili nuk ofron as rehabilitim, as mjete, as karrocë, aq pajisje higjenike, që na jep sot një 15 mijë lekë shteti, asgjë. Ti nuk ofron dot asnjë shërbim. Pra këto para që ne mundohemi t’i fitojmë me punë, të na i heq prap, dhe na thonë pa punë. E kupton çfarë paradoksi?”, tha Sokol Murataj.
Realiteti i punësimit në vend na ofron tablo nga më të ndryshmet, por në rastin e Sokolit, ngjyrat e tablosë janë të vakëta.
“Që invalidët të punësohen në shtet prap është e vështirë, sepse aty punësohen militantët”, tregon Murataj.
Në vendin tonë janë 1600 persona me aftësi të kufizuara fizike. Punësimi i tyre është shumë i vështirë, në një kohë që me punëismin e tyre lindin edhe problemet e tjera të mbështetjes ekonomike që këta persona marrin.
“Jam i punësuar diku part time dhe marrë 20 mijë lekë rrogë dhe paguaj dhe sigurime shoqërore. Tani na kanë hequr pensionin e punës 25 mijë lekë disa paraplegjikëve dhe na thonë mbaj punën. Tani kjo është part time, ndihmon pensionin. Kanë hequr dhe karburantin që ne lëvizim me maikna. Tani unë detyrohem të gjej një punë tjetër që të mbaj familjen dhe fëmijët”, shprehet Murataj. /ReportTV
