Nga ROLAND LUÇI / Ish-lojtar i kombëtares
Meqë një zotëri, që përzihet në të gjitha fushat, kishte dhënë mendime dhe sugjerime se si duhet të gëzojnë kosovarët, madje edhe se si mund ta prezantojnë ata sa më denjësisht krijesën hibride me emrin-shtet të Kosovës, po përmbledh vetëm shkurt nja dy mendime. Ore zotëri, Kosova dhe i ashtuquajturi shtet i saj, i krijuar nga ca pazarllëqe alla-Ahtisari, nuk ka nevojë të sforcohet aq shumë me lobingje, shpenzime, ngjirje zëri ndër tribuna virtuale, thirrje gjoje patriotike deri në përfaqësim autentik në sport, si shtet dhe komb i veçantë, me një flamur, të cilin e ndiejnë të vetin edhe romët, serbët e turqit, po aq sa shqiptarët (a thua ka nevoje të shpjegoj domethënien e flamurit të Republikës së protektuar të Kosovës), duke tentuar kështu, tinëzisht, në nxitjen e idesë antikombëtare të “dy kombeve” shqiptare, ku një “matosh” më i mbrapshtë se ky mban flamurin në këtë orgji antishqiptare.
Shqiptarët e kanë kombëtaren e tyre dhe, madje, si një simbol të gjallë të ekzistencës së një Kombi të vetëm e të bashkuar. Jo vetëm që nuk ka nevojë për “kombëtare” të dytë, por është, sipas meje, një hap historikisht i gabuar në rrugën e ndarjes përfundimtare edhe etnikisht të popullsisë, që jeton në Kosovë, nga trungu i shtetit amë. Nuk ka ndërkombetar e amerikan, i cili të ndalon që brenda muajit të mbahet një referendum, ku populli të shprehet pro apo kundër bashkimit me Shqipërinë, për sa kohë nuk është trullosur fare nga “matoshët e beratët”. Nëse iu duket hap i rëndë ky i referendumit, le t’ia nisni së pari nga kthimi në identitet i trojeve shqiptare, që serbët i quajnë Kosovë, por për shqiptarët etnikë quhet Dardani.
Kurse, për trashëgiminë sportive, që “shqiptarët e Kosovës” paskan pasur, ku e ku më cilësorë se “shqiptarët e Shqipërisë”, me pika kulmore disa emra, si Prekazi e Fadil Vokrri, dua t’i kujtoj Buzhalës se talente të tillë, më tepër se për vendin e vet, performancën e tyre e vunë në dispozicion të reputacionit të Serbisë dhe sportit serb, në dispozicion të argëtimit të publikut serb në Beograd, në ndryshim nga ne, “shqiptarët e Shqipërisë”, që talentin dhe angazhimin tonë, që Berati nga Kosova e quan “balet”, e kishim të pastër, shqiptar, në shërbim të Shqipërisë e të popullit shqiptar. E të mos harrojmë se këtej, ku luhej “baleti”, merreshin dhe medalje ari e argjendi, shpalleshin shqiptarët kampionë europianë e botërorë në sporte që serbët, të cilët argëtoheshin në arenat e tyre nga “shqiptarët kosovarë”, nuk lejonin as të ekzistonin si nocione.
