Një President në boshllëk

Nga Skënder Minxhozi/

Predikon qetësi me fjalë, por me vepra dëshmon krejt të kundërtën. Thotë se nuk e shqetëson fare hetimi parlamentar për ta shkaruar nga posti i Presidentit, dhe e kalon gjysmën e ditës (pjesa tjetër i bie të jetë jashtë orarit zyrtar) duke u marrë vetëm me hallin e vet. Në fakt, përtej çdo ironie të rastit, Ilir Meta nuk ka faj që është investuar me të gjitha kapacitetet në betejën e hetimit parlamentar. Situata për të duket komplekse, megjithëse historia i jep të drejtë në një pikë kreu të shtetit: nuk jemi ai tip demokracie që e zbresim nga froni të parin e vendit!

Edhe dje pasdite Presidenti mbajti një konferencë urgjente shtypi. Reporterët e Presidencës duhet ta falenderojnë që nuk zgjodhi orën gjashtë të mëngjesit, por ky është vetëm një detaj kronologjik i dramës presidenciale që po shohim të shpaloset këto orë. Cilido qoftë fati hetimit parlamentar, e sigurt është se ai e ka destabilizuar kreun tonë të shtetit. E ka detyruar të thotë sofizma të tipit “nuk anullova zgjedhjet, vetëm sa shpalla një dekret të rradhës”, siç u shpreh para gazetarëve të mërkurën pasdite. Pra, me fjalë të varfëra, Ilir Meta nuk mban përgjegjësi për atë që përmbajnë dekretet, ai vetëm sa i firmos ato!

Pozita e vështirë përballë hetimit për shkarkim, e ka tjetërsuar Ilir Metën. S’e kemi parë kurrë të tillë. Kemi parë Edi Ramën me brekushe apo Sali Berishën që pluskonte në ujin e Dhërmiut në rekordin e rradhës, por kurrë Metën me Tëitter dhe Facebook! Nëse kishte një trajtë të qëndrueshme të formatit të tij si politikan, ishte ajo e të qenit i rezervuar. Sot e shohim me mace në prehër, majë Korabit, duke përkëdhelur domatet e papjekura, duke pirë kafen te lagja apo duke filmuar veten teksa noton në Lalz.

Ky çekuilibrim i sjelljes publike pasqyron një gjendje të brendshme që është kryekëput e trazuar dhe kaotike. Nga njëra anë i deklaron gazetarëve se mësoi një skenar për djegien e Kuvendit, nga ana tjetër e quajti artificiale situatën në fjalë. Nga një anë thotë se u krijua precedenti i braktisjes së mandateve, nga ana tjetër vendos shenjën e barazimit me precedentin e zgjedhjeve me një parti. A thua se nuk e kupton dot se ishte rrethana e parë që polli të dytën, jo anasjelltas.

Meta predikon paqen politike me çdo kusht, duke ofruar edhe mandatin e tij (!), por nga ana tjeter nuk le rast pa shënjeshtruar çdo premisë sado të ndrojtur që shfaqet mes Ramës dhe Bashës për një fillim dialogu. Thotë se është vetëm për respektimin e ligjit dhe përbetohet (siç bëri edhe dje), se nuk do të dalë nga zyra deri në korrik të vitit 2022! Akuzon sot Edi Ramën se ka shkelmuar reformën në drejtësi dhe harron që në vitin 2016 partia e tij propozonte që edhe LSI të kishte anëtarët e saj në Gjykatën Kushtetuese!

Deklaratat e Ilir Metës për zgjedhjet e fundit të kësaj vere janë pasqyra besnike e paqartësisë në të cilën endet kreu i shtetit, që ditën kur pranoi të linte partinë, për të marrë në dorë presidencën. Ato janë fryt dhe pasojë e alarmit të brendshëm të tij për gjendjen pesimiste ku noton opozita e sotme, reparti politik të cilit ai i përket. Por janë edhe produkti i drejtpërdrejtë i afrimit të zbatimit të disa prej hapave më delikate të reformës në drejtësi, ndaj të cilave siç dihet, Meta ka qenë i ndjeshëm prej “Ditës 1”, kur reforma ka startuar. Për të mos folur për armiqësinë në rritje që ka krijuar e duart e veta me një pjesë të madhe të komunitetit ndërkombëtar. Aq sa të shtyhet të ndërtojë me seriozitet dhe pa ju dridhur qerpiku, lloj-lloj skemash me të huaj që duan të uzurpojnë demokracinë shqiptare dhe të luajnë bixhoz me fatet e saj.

Këto rrethana kanë bërë që një ndër politikanët me zhguallin më të trashë, të dalë nga guacka e tij dhe të na shfaqet si një nënvariant i Edi Ramës, me postime të çuditshme në rrjetet sociale, lakuriq në plazh, ose me barcaleta me dy apo më shumë kuptime apo batuta të huazuara, që nuk i kanë lezet pikërisht se janë të marra borxh nga miqtë ose armiqtë e tij. Hetimi ndaj Ilir Metës ka prodhuar një Ilir Metë të ri, një President që endet në boshllëkun që ka krijuar vetë. Në qoftë ky fundi i karrierës së tij politike, i keq paska qenë…