Nga Mentor Kikia
Ka një tregim Kadareja, që i referohet një legjende, sipas të cilës një njeriu i kushtojnë një këngë pasi ka vdekur, për të treguar cmimin që duhet të paguash për tu bërë pjesë e trashëgimisë, për të merituar një këngë. Ky ka qenë populli historik shqiptar… ndërsa sot kohët janë ndryshe.
Enveri na mësoi t’i këndojmë cdo pordhe që ai bënte dhe ne nuk ia prishëm. Madje me këngë në gojë shkonim edhe për të punuar nëpër moçale, nëpër taraca, edhe në burgt madje… Fshatarët u vunë në radhë të këndojnë edhe kur ia morën bagëtitë e tokat dhe ia thanë gojën për një pikë qumësht.
Dhe, meqë na mësoi Enveri me këngë, nuk i kursyem ato edhe më pas. I kënduam këngë Sali Berishës, Fatos Nanos, Ilir Metës, Edi Ramës… Madje edhe Rrapush Xhaferrit, Sudes e Vehbi Alimuçës. Me cifteli e daulle, me klarinete e me isopolifoni, nuk lamë hajdut e sharlatan, që na ka mashtruar e vjedhur, pa u thurur lavde e kënge.
Jam i bindur se nuk ka asnjë rast të dytë në botë që populli ti ngrejë këngë cdo kryeministri që ka patur, apo edhe mashtruesve që i vodhën edhe brekët.
Dhe tani unë nuk kam asnjë mëdyshje që ne si popull i kemi hak të gjitha ç’na kanë bërë, madje janë pak. Sepse jemi popull servil, pa shtyllë kurrizore e pa nerv. Të gatshëm ti lëpihemi kujtdo që na jep një kothere!
