Nga Lorenc Vangjeli
Presidenti Nishani nuk ka ndërmend të tregohet bujar me një qeverisje që e sheh gjithmonë e më armiqësore ndaj tij. Në një takim me profesorë dhe akademikë, zyrtarisht një konsultë për ligjin për arsimin e lartë, Presidenti nuk mundi ta fshehë qëndrimin vetjak ndaj tij: nuk do ta dekretojë ligjin. Zoti Nishani tha se kishte së paku dy elementë që e shqetësonin në ligj, e drejta kushtetuese për t’u arsimuar dhe autonomia universitare. Të dyja, të shkelura. Edhe pse nuk e tha hapur, Presidenti e bëri të qartë që firma e tij do të mungonte në ligjin e debatuar të qeverisë dhe se ai do të ushtronte të drejtën e tij kushtetuese për të refuzuar ligjin. Zoti Nishani pohoi se e kishte ndjekur me vëmendje debatin që kishte shoqëruar formulimin e ligjit dhe miratimin e tij.
Mungesa e firmës presidenciale në ligj është një rast i përsëritur në marrëdhëniet mes Presidentit dhe procesit legjislativ të shumicës së majtë. Siç është dhe një praktikë e cila ka ndodhur rëndom edhe në të shkuarën, pavarësisht emrit të presidentit dhe pavarësisht ngjyrës së qeverisjes. Ka pasur një numër ligjesh që Presidenti Nishani i ka kthyer mbrapsht pa firmosur. Në të gjitha rastet, ato janë rivotuar në Kuvend në të njëjtën mënyrë dhe Presidenti nuk ka pasur mundësi të bëjë asgjë më tej meqë vullneti i tij kushtetues mund të shprehet vetëm njëherë për një ligj të caktuar.
Të tjera ligje janë kthyer mbrapsht edhe nga gjykata kushtetuese duke nisur që me një nga të parët e propozuar nga qeveria Rama, ligji për statusin e nëpunësit civil që u votua në tetor 2013.
Një nga vendimet e para të qeverisë Rama ishte dhe heqja e portretit të Presidentit të Republikës nga muret e zyrave dhe zëvendësimi i tij me portetin zyrtar të themeluesit të shtetit shqiptar, Ismail Qemalit. Një akt që atëherë, së paku nga presidenca, u konsiderua si akt lufte ndaj institucionit.
Nga ana tjetër, edhe maxhoranca ka refuzuar në vijimësi një numër të lartë dekretesh emërimi të Presidentit.
Konflikti mes zotit Nishani dhe maxhorancës qeverisëse është i dukshëm dhe i thellë. Klima mes tyre është e ngrirë dhe bashkëjetesa e detyruar është një “bezdi” reciproke, që nuk e fsheh asnjëra nga palët. Disa deklarime të zyrës së shtypit të presidentit kanë qenë madje kaq të acarruara sa ngjanin se mes zyrës së presidentit dhe asaj të kryeministrit ishin hapur llogore reale lufte.
Sherret mes institucioneve në Shqipëri, shpesh thjesht kërkojnë shkase dhe shkaqe për t’u bërë publikë. I fundit në rradhë, dhe ndoshta më absurdi, është sherri për rezidencat qeveritare dhe “rradhën” për të pushuar në to, ndërmjet tre figurave kryesore të vendit, Presidentit, Kryetarit të Kuvendit dhe Kryeministrit. Meta në asnjë rast nuk ka zgjedhur të pushojë në rezidencë qeveritare.
Në fundjavë Presidenti Nishani u përfshi në një polemikë në distancë me qeverinë për këtë arsye. Për gjithkënd që e sheh nga larg një situatë të tillë, pavarësisht fajtorëve, ajo nuk mund të jetë veçse qesharake. Dhe shumë vite dritë larg humorit të publikut, por dhe pritshmërive të tij nga politika.
Edhe më herët, raportet e tendosura mes drejtuesve të qeverisë dhe institucionit të presidentit, kanë gjetur tek “pushimit e verës” një arsye për të mos e pushuar mërinë reciproke. Kështu ka ndodhur me Nanon e Berishën, përballë Moisiut dhe Topit. Dhe tani së fundi, edhe me Ramën dhe Nishanin. Si duket vera e nxehtë sjell gjithmonë pak acar dimri në marrëdhëniet mes individëve me pushtet në Tiranë, gjë që ngjan, së paku në formë, si ndeshje mes institucionesh. Por këtë nuk e besojnë as vetë luftëtarët e kësaj lufte qesharake.
