Nga Alfred Peza
Fundjava që sapo lamë pas, si çdo mesgushti me temperatura sahariane si këto të këtyre ditëve, shënojnë edhe pikun e lëvizjes së njerëzve dhe automjeteve drejt plazheve. Eshtë kjo arësyeja, se përse Tirana përshembull, por edhe qytete të tjera pas det e liqene, nga kaosi i trafikut të përditshëm, rrotull mesditës deri pasditeve vonë, duken si hapësira urbane fantazma. Qytete të zbrazura, të shkreta dhe që vegjetojnë apo nanurisen, pa njerëz e makina nëpër shtëpi,a rrugë, dyqane e parkingje.
Po ti shtosh lëvizjes drejt vijës bregdetare shqiptare veç këtyre rreth 1 milion turistëve ditorë të brendshëm, edhe rreth 1 milionë shqiptarët që vijnë nga jashtë kufijve, si emigrantë me tragetet apo nga Rinasi, nëpërmjet rrugës së Kombit apo nga Maqedonia, por edhe aq turistëve të huaj që lëvrijnë këto javë nëpër Shqipëri, atëherë e kupton se përse ka aq shumë trafik makinash nëpër rrugë.
E vërteta është se megjithë investimet e mëdha në infrastrukturën rrugore pas vitit 2000 e deri më sot, duket se jemi ende të papërgatitur plotësisht, për boom-in e industrisë së turzimit, që ka nisur të japë shenjat e mëdha të shpresës këtë vit, e që presim të na shpërthejë në vitet e ardhëshme. Jo vetëm hyrje daljet e qyteteve bregdetare si Vlora e Durrësi kryesisht, por edhe udhëtimi nga një qytet në tjetrin, nga një destinacion turistik në tjetrin, bëhet herë herë i vështirë e në disa orë të veçanta, stresant.
Përfundimi sa më parë i ndërtimit të autostradës Tiranë- Elbasan, by passit të Fierit, Vlorës dhe Milotit, e i shumë projekteve të tjera të ngjashme me rëndësi kombëtare, rajonale a lokale, do të ishte një ndihmë e madhe për të përballuar kaosin e lëvizjeve të njerëzve dhe automjeteve në ditë të ngarkuara si këto. Një kaos që është shoqëruar jo rrallëherë edhe me aksidente fatale, që kanë marë veç të tjerash, shumë jetë njerëzore, për gabime njerëzore a mungesa nga më të ndryshmet, përfshi edhe standardet e sinjalistikës rrugore.
Kur e mendon se vetëm çerek shekulli më parë, u çliruam nga makthet e radhëve absurde gjatë gjithë natës, për të blerë një shishe qumësht në mëngjes, këto radhë makinash nëpër autostrada, të duken si radhë luksi. Por, në fakt nuk është kështu. Atëherë kishim radhë ekzistencializmi të një utopie të çmendur. Ndërsa tani, janë radhët e sfidave të zhvillimit në liri. A i zgjidhim dhe a jemi në gjendje ti përballojmë në kohë? Kjo është çështja!
a.ç
