Nga Ylli Pata
Gishti i mesit i Flamur Nokës në Kuvend, edhe pse u duk si shfrim, nuk është i tillë. Ka ditë, madje javë që PR i opozitës së Berishës ka vendosur të kundërsulmojë simbolet e fushatës së Edi Ramës.
Ditë më parë, një nga mbështetësit mediatik të Berishës që ka disa vite që del në panele si intelektual i establishmentit të doktorit, ju kundërpërgjigj metforës së Bufit, duke bërë një përshkrim pozitiv për këtë përfaqësues të faunës kënetore. Sipas profesorit në fjalë, bufi nuk është negative, pasi ha insekte dhe shpëton ekuilibrin natyral të territoret kënetor. Sipas tij, bufi ushqehet me gjallesat që infektojnë mjedisin. Pra është pozitiv. Ndërkaq, një nga spinët më të afërt të doktorit, shkruan se Edi Rama e ka gojën plot me BE ndaj mos e hani.
Kurse Flamur Noka sot me nxjerrjen e gishtit të mesit në Kuvend, tha se ai gisht është Noc Rroku i Edi Ramës.
Sipas të gjitha gjasave i kanë dhënë material të bollshëm Ramës për ta zgjeruar gamën e metaforës së tij nga Bufi te Noci, duke e përballur apo elaboruar variacionin trash të opozitës mbi kuptimin e saj për alegorinë në fjalë.
Analizimi semantik i Bufit, Kenëtës, por edhe i Noc Rrokut, që është një frazë e lashtë e përdorur në Shkodër në kohën e komunizmit, gjasat janë që nuk del një fushatë elektorale për ta bërë. Pasi sin ë çdo rast shtigjet e ikjes apo nxënies së asaj që njeriu ka në mendje apo në paramëndje nuk gjendet karar. Por problemi në këtë rast është diku tjetër, e këtu flitet më shumë me përmbajtjen sesa me formën.
Por edhe për formën, ende nuk se ka debat, por një perceptim mbi batutën e Ramës, i cili duket se i ka sjellë në batakun që ka ngritur vetë, siç ndodh me gushëkuqët në mot bore.
Natyrisht zgjedhja e fushatës është në të drejtën e atyre që e bëjnë, megjithatë, nga një opozitë normale që kërkon të jetë një alternativë e qeverisjes, rrugët janë dy; ose të sjellë në tregun politik një narracion të ri, e ta imponojë në debatin politik, ose të rrëzojë slloganin apo naracionin e kundërshtarit.
Rama ka narracionin qëndror atë të anëtarësimin e BE dhe kënetës. Natyrshëm, Berisha dhe enturazhi i tij do të duhet ta tregojë se ata janë më shumë për hyrjen në BE dhe që nuk janë as kënetë e as buf. Por çuditërisht duket se po shikojmë një përpjekje për ta nxjerrë bufin si një personazh pozitiv, e BE-në si personazh negativ.
Fushata, me slloganët e saj përfaqëson një simbolikë, një metaforë e përgjithshme, mbi të cilën diskutohet dhe flitet më në detaje. Aftësia e një fushate ëstë natyrisht në gjetjen e një simbolike të stilizuar, por më shumë është aftësia për të gjetur metaforën që ngjit. Edhe pse mund të jetë trash. Siç kemi parë shpesh herë, duke u nisur edhe nga MAGA e Donald Trumpit që nuk se kishte gjetje tipikisht letrare. Por ngjiti. “Forza Italia” e Berlusconit në 1994, u ironizua nga kundërshtarët si një slogan “da stadio” por ngjiti dhe fitoi zgjedhjet. Rilindja 2013 është sulmuar e tallur me vite e vite, por vetëm duke e përmendur, ata që e kanë kryer këtë nuk kanë bërë gjë tjetër veçse i kanë dhënë një vizualitet edhe më të madh.
Çelësi kryesor për të mundur një lejtmotiv politik, është nxjerrja e një të tillë që e sfidon atë. Deri tani, nuk e kanë nxjerrë, përveç gishtit të mesit.
