Është ndarë nga jeta mbrëmjen e së hënës mjeku i njohur pediatër Edi Tushe.
Lajmin e hidhur e ka ndarë në rrjetet sociale klinika e tij, ku përmes një mesazhi emocionues dr. Edi Tushe kujtohet jo vetëm si profesionist, por edhe si një njeri i rrallë.
“Sot tavolina e tij mbeti bosh. Stetoskopi heshti. Dera nuk do të hapet më për të pritur fëmijët që e donin aq shumë. Dhe zemrat tona mbetën me një plagë që nuk do të mbyllet kurrë plotësisht. Sa shumë njerëz ke ndihmuar. Sa shumë fëmijë ke shëruar. Sa shumë prindër ke qetësuar. Sa shumë dashuri ke lënë pas”, thuhet ndër të tjera në mesazhin e kolegëve.
Për dekada me radhë, doktor Edi Tushe ka qenë pranë brezave të tërë të fëmijëve dhe prindërve, duke u bërë një emër i dashur dhe i besuar për kujdesin ndaj të porsalindurve. Me profesionalizmin, përkushtimin dhe humanizmin e tij, ai fitoi respektin e kolegëve dhe mirënjohjen e mijëra familjeve.
Përveç kontributit të tij të çmuar si mjek pediatër dhe neonatolog, ai ka luajtur një rol të rëndësishëm në themelimin dhe zhvillimin e shërbimit neonatologjik në Shqipëri. Tushe ka dhënë një kontribut të vyer edhe në formimin e brezave të rinj të mjekëve si pedagog, duke përcjellë përvojën dhe dijet e tij ndër vite.
Postimi i plotë në Facebook
Për mikun tim, Dr. Edi Tushe
Sot po shkruaj me zemrën e copëtuar.
Ka ikje që të lënë pa frymë. Ka humbje që nuk pranohen dot. Dhe ka njerëz që janë aq të mirë, aq të dashur, aq të pazëvendësueshëm, sa duket e padrejtë që Zoti t’i thërrasë kaq heret pranë vetes.
Edi ishte njëri prej tyre.
Nuk po qaj vetëm një koleg. Nuk po qaj vetëm një mjek të shkëlqyer. Po qaj një mik të shtrenjtë, një njeri të rrallë, një shpirt të bukur që e bënte botën më të mirë vetëm me praninë e tij.
Sa herë e shihja në klinikë, më dukej sikur gjithçka bëhej më e lehtë. Kishte atë qetësinë e njerëzve të mirë, atë buzëqeshjen e butë që të jepte siguri, atë mirësinë që nuk kishte nevojë të fliste me zë të lartë për t’u ndjerë.
Sot tavolina e tij mbeti bosh.
Stetoskopi heshti.
Dera nuk do të hapet më për të pritur fëmijët që e donin aq shumë.
Dhe zemrat tona mbetën me një plagë që nuk do të mbyllet kurrë plotësisht.
Sa shumë njerëz ke ndihmuar.
Sa shumë fëmijë ke shëruar.
Sa shumë prindër ke qetësuar.
Sa shumë dashuri ke lënë pas.
Dhe ndërsa të gjithë flasin për mjekun e madh që ishe, unë dua të kujtoj njeriun e madh që ishe.
Njeriun që nuk i bëri kurrë keq askujt.
Njeriun që i trajtonte të gjithë me respekt.
Njeriun që nuk kurseu kurrë kohë, përkushtim apo zemër për ata që kishin nevojë.
Sot lotët nuk mjaftojnë për të shprehur dhimbjen.
Sepse kur largohet një njeri si ti, nuk humbet vetëm familja, nuk humbasin vetëm miqtë.
Humbet një copëz e bukur e kësaj bote.
Lamtumirë, miku im.
Lamtumirë, shoku im.
Lamtumirë, kolegu im i dashur.
Por bashkë me dhimbjen do të jetojë edhe mirënjohja që patëm fatin e madh të të kishim në jetën tonë.
U prehsh në paqe, Edi.
Ti nuk je më mes nesh, por do të jetosh përgjithmonë në zemrat tona.
Sot qielli fitoi një engjëll, ndërsa ne humbëm një njeri të pazëvendësueshëm.
