Nga Ornela Çuçi
Çdo mëngjes bëj të njëjtin ritual ekzistencial. Shkoj në punë. Ngjitem në makinë, hyj në një trafik që më dredhon nervat si kaçurrela, dhe kuptoj se sa pak kërkon kjo shoqëri nga vetja. Nga shtëpia deri te QTU jam mësuar, 13 km në varësi të orës, 30-50 minuta.
Por pastaj fillon absurdi. 2.2 km deri në Universitet. 30-50 min, pa asnjë varësi nga fasha orare. Dy kilometra e pak, dhe gomat fundosen brenda gropave bashkë me gjysmën e makinës. Nuk është metaforë. Janë gropa reale, që ruhen nga mirëmbajtësit e tenderuar të rrugëve, si monument kulture.
Dhe ndërsa unë llogaris amortizimin tim, jo vetëm kohë e nerva, por edhe para, mendoj….
Po bizneset që mbajnë ekonominë gjallë në këtë arterie të harruar? Arteria kryesore e vendit…. Sa e paguajnë ata?
Dhe pastaj më vjen reflektimi i zi i çdo dite.
Askush nuk flet. Askush.
Sepse jemi popull që ka vendosur të jetë dele me vetëdije. Që sheh, pëson, pranon, dhe pastaj nis ditën si të mos kishte ndodhur asgjë.
Ironia?
Ata që nuk kanë nevojë për qeverinë për asgjë, ata që janë të paguar mirë, me staf, me kapacitet, me platformë për të protestuar, janë më të heshturit nga të gjithë.
Dhe pastaj ne vazhdojmë t’i shqyejmë njerëzit në Facebook. Presim të dalë ndonjë emër te SPAK që të kemi për çfarë të shpërthejmë sërish në rrjete sociale. Protestojmë vetëm aty ku nuk rrezikojmë as shoferin e furgonit, as pronarin, as qeverinë, as opozitën, as qetësinë tonë prej të nënshtruarish.
Rrugën nuk e rregullojmë dot.
Por virtualisht e shpëtojmë vendin çdo ditë.
