Nga Ben Andoni/
Mbase duket disi provokative, por është e mundshme. Shqiptarët (lexo zyrtarët e saj), që vite më parë, mundësuan pritjen e muxhahedinëve mund të presin shumë mirë edhe sirianë. Ndërsa për muxhahedinët u përdorën lloj-lloj shfajësimesh zyrtare për të manipuluar publikun e për t’i pranuar megjithë paralajmërimet ndërkombëtare, për sirianët s’është fare nevoja. E gjithë bota e qytetëruar është e vetëdijshme për atë katastrofë që i ka ndodhur këtij vendi dhe atë paradoks ngjarjesh ku janë futur pinjollët e një vendi me histori të jashtëzakonshme.
Shqipëria është edhe vetë protagoniste në këtë teatër kontinental refugjatësh, por jo e pamundur të strehojë shumë nga fatkeqët sirianë dhe të tjerë si ata, që mbushin sot stacionet dhe linjat e gjata hekurudhore evropiane për të provuar në terren cinizmin e politikës së kontinentit tonë. Vetë, ne shqiptarët, edhe pse na është kumtuar që na duhet më së pari të plotësojmë standarde dhe të ngremë vlera, mbrojtja ndaj të vobektëve, të pambrojturve, i tejkalon meskinitetet dhe patetizmat tona, por edhe kalkulimet e vogla të politikanëve tanë, që refugjatëve tanë ua kanë gjetur pikën e nisjes nga Greqia!!
Sirianët po vuajnë një nga tragjeditë më të mëdha të dekadave të fundit, kjo jo thjesht për shkak jo vetëm të rrëgjimit të tyre, por edhe eksperimenteve të frikshme, që as edhe një komb s’mund t’i përballojë. Ndaj ikin dhe ikin të shpëtojnë rininë dhe vazhdimësinë e tyre.
Dhe, kthehemi në argumentin tonë: Muxhahedinët e Iranit, grupi i njohur si Mujahadeen-e-Khalq ose MEK, para se të kërkoheshin nga SHBA për t’u strehuar në vendin tonë, ishin të etiketuar si organizatë e huaj terroriste nga vetë amerikanët. Me ta lidhen shumë vrasje në Iran, por edhe të vetë personalit të SHBA-së në këtë vend, por edhe për lidhjet e tyre me Sadam Huseinin në vitet 1980 dhe 1990. Dhjetëra prej tyre syresh, që u kemi dhënë strehim, nuk mund ta na pengojnë të hapim rrugën, të paktën përkohësisht që edhe pak fatkeqë sirianë, derisa të bëhet një evakuim i tyre, të qëndrojnë tek ne.
Mbase s’është ndonjë ndihmë shumë e madhe në këtë katastrofë, por me këtë rast japim jo vetëm shenjë të njërit prej shteteve evropiane që kërkon vlera, por në një farë mënyre kthejmë dhe atë borxhin e madh të nderit për dhjetëra e dhjetëra refugjatë shqiptarë e kosovarë, që janë trajtuar me mirësi nga vende të ndryshme. E bëmë me pathos për muxhahedinët, që janë të etiketuar si problematikë nga shumë vend, çfarë na pengon të mos e bëjmë për fatkeqët sirianë!
