Nga Bjorn Runa
Prej thuajse 48 orësh nuk ka asnjë informacion publik në lidhje me vendndodhjen dhe gjendjen e aktivistit shqiptar të rrëmbyer nga forcat izraelite në ujëra ndërkombëtare, në bordin flotiljes me ndihma që po lundronte drejt Gazas.
Kemi parë momentin e interceptimit të flotiljes, rrëmbimin e dhunshëm të aktivistëve, e madje edhe faktin se forcat izraelite kanë hapur zjarr ndaj disa prej tyre. Pamë së fundi edhe trajtimin poshtërues të tyre, e gjitha nën ‘mbikëqyrjen’ përqeshëse të ministrit të sigurisë, Itamar Ben-Gvir, sikur këta civilë në një mision humanitar të qenë armiku kryesor i shtetit të Izraelit. Ndoshta sepse humanizmi është realisht armiku më i madh i tyre në këto momente, dhe jo Hamasi apo grupet e armatosura.
Por, ndërsa shtete të tjera – përfshi edhe ato që qeverisen nga të djathtë, aleatë të ngushtë të Netanyahu-t – kanë kërkuar publikisht shpjegime dhe informacion në lidhje me qytetarët e tyre të rrëmbyer nga ushtria izraelite, Shqipëria ka heshtur. Me përjashtim të një deklarate të shkurtër nga Ministria për Europën dhe Punët e Jashtme, ku thuhej se po e ndiqte rastin, nuk ka patur asnjë komunikim publik serioz. Është një pozicion i pamjaftueshëm kur bëhet fjalë për një shtetas shqiptar që po mbahet peng nga një shtet i huaj. Është një pozicion që nuk jep asnjë garanci për sigurinë e tij, dhe nuk ofron asnjë lloj transparence. Ndoshta do të kish qenë më mirë heshtja e plotë institucionale, pasi kështu mund ta kuptonim edhe më qartë se sa pak iu intereson siguria dhe mirëqenia e shtetasve, jetët e të cilëve qeverisin.
Nuk ka nevojë që shteti shqiptar të adoptojë politikat e Goxhajt dhe as të mbajë qëndrim në lidhje me gjenocidin në Gaza. E dimë se nuk i ka këllqet për ta bërë këtë. Nuk e bën dot me shtete më të vogla e të papërfillshme, e jo më me aleatë që të tregojnë dhëmbët në momentin e parë që nuk bie dakort me ta. E vetmja gjë që po i këkrohet këto 48 orë është informacion mbi vendndodhjen dhe gjendjen e një shtetasi shqiptar të rrëmbyer në det të hapur. Nuk ka asgjë radikale në këto kërkesa. Është vetëm minimumi i përgjegjësisë shtetërore. Radikale ështëtë shohësh një bashkëkombas tek zhduket në makinerinë e një shteti të huaj dhe ti vetëm të heshtësh.
