Kryekonservatorja e Muzeut të Artit të Cincinnati, Serena Urry, po kryente një inspektim rutinë të pikturës së çmuar të institucionit të Paul Cézanne “Ka akoma jetë me bukë dhe vezë”, kur vuri re diçka “të çuditshme”.
Për një vepër arti që daton në vitin 1865, shfaqja e çarjeve të vogla nuk ishte befasi. Por ato u përqendruan në dy zona specifike, në vend që të shpërndaheshin në mënyrë të barabartë në të gjithë kanavacën. Për më tepër, ata zbuluan ndezje të vogla të ngjyrës së bardhë që binte në sy në kontrast me paletën e të ashtuquajturit “periudhë e errët” e piktorit francez.
Ajo i kërkoi një kompanie mjekësore lokale që të sillte një aparat portativ me rreze X në muze, ku një teknik skanoi pikturën me vaj 2,5 metra të gjerë në disa pjesë. Ndërsa Urry bashkoi serinë e imazheve së bashku në mënyrë dixhitale duke përdorur Photoshop, ajo pa “njolla të bardha” që tregonin praninë e më shumë pigmentit të bardhë të plumbit.
“Po përpiqesha të kuptoja se çfarë dreqin ishin… më pas sapo e ktheva (90 gradë). Isha vetëm, por mendoj se thashë ‘wow’ me zë të lartë”.
Serena Urry
Kur skanimi u rrotullua vertikalisht, u shfaq një imazh i një burri, me sytë, vijën e flokëve dhe shpatullat e tij duken si njolla të errëta. Duke pasur parasysh pozicionin e trupit të figurës, Urry dhe kolegët e saj në muze besojnë se është vetë Cézanne.
Në mesin e viteve 1860, Cézanne po zhvillonte një teknikë të re të pikturës së trashë, shpesh duke përdorur një thikë palete për të aplikuar ngjyrën. Por nëse portreti i tij i fshehur ishte një eksperiment i gabuar, apo nëse ai thjesht ripërdori një kanavacë të vjetër për të kursyer para, mbetet një çështje spekulimi.
/a.r
