Nga Altin Ketro
Në politikën shqiptare, rikthimi i liderëve të vjetër është bërë normë. Por kur kjo ndodh edhe pas dështimeve të përsëritura, atëherë nuk kemi të bëjmë me rikthim të vizionit, por me riciklim të dështimit.
Sali Berisha hyri në politikë qysh në ditët e para të proceseve demokratike. Si dhe pse hyri është temë më vete, por është fakt i padiskutueshëm që nga dhjetori i vitit 1990, ai është një figurë dominuese në skenën politike shqiptare. Humbi me meritë zgjedhjet e para pluraliste të vitit 1991, për shkak të një retorike agresive e frikësuese, që trembi një popull që sapo po çlirohej nga diktatura, por që ndjeu më shumë frikë nga “demokratët” e rinj sesa nga sunduesit e vjetër.
Nga marsi i vitit 1992, kur erdhi për herë të parë në pushtet, e deri në shtator të 2013-s, Berisha kreu një cikël të plotë politik: pesë vite president, tetë vite kryeministër. Në fund dha dorëheqjen, mori përgjegjësinë dhe u përshëndet nga mbështetësit me një fjalim lamtumire emocional.
Zgjodhi pasardhësin e tij, duke marrë përsipër edhe barrën e suksesit apo dështimit të tij. Mbështetja për të ishte e qartë, edhe kur ai humbiste vazhdimisht. Por kur SHBA i vunë një vijë të qartë ndarjeje, pasardhësi e kuptoi se nën hijen e Berishës nuk kishte të ardhme dhe zgjodhi t’i japë opozitës një shans të ri, të pavarur nga e kaluara.
Ishte ky momenti që elektorati i PD-së duhej ta kuptonte si një kthesë drejt perspektivës. Por për fat të keq, u treguan më shumë nostalgjik sesa largpamës. Ndoshta ajo thirrja “Duam babën” tek ta, vlejti edhe në shekullin XXI.
Nëse shumica e opozitës lidh fatin e saj me një lider që për 35 vjet ka konsumuar çdo rol të mundshëm politik, nuk mund t’i vësh faj atij pse e ringjall ambicien. Por nuk është ai problemi. Problemi është se një pjesë e shoqërisë vazhdon të legjitimojë këtë rikthim të dëmshëm, duke e parë si zgjidhje atë që është provuar si burim dështimi.
Por mesazhi që duhet të marrë ai dhe çdokush tjetër si ai, është se nuk duhet të kenë më mundësi riciklimi, por të mbeten si një njollë e zezë, e parashikueshme, që do t’i humbasë zgjedhjet sa herë që tentojnë të rikthehen.
