Një gazetaer francez ka botuar një libër me dëshmi nga gratë që mbaheshin në haremin e ish-liderit libian Muammar Gaddafi. Pas publikimit të librit, “France 24” intervistoi autoren për sprovat që përjetuan gratë dhe problemet me të cilat përballen në një Libi pas Gadafit.
Annick Cojean, një reportere për të përditshmen franceze Le Monde, ka mbledhur dëshmi nga gratë e haremit të Gadafit dhe i botoi ato në një libër të titulluar “Les Proies: Dans le harem de Kadafi” (ose “Pre: Në Haremin e Gadafit”). Libri rrëfen përvojat e këtyre grave, jeta e të cilave u shndërrua në një makth të gjallë pasi patën fatkeqësinë t’i binin në sy Gadafit. Një shembull është Soraya (emër i rremë për t’i mbrojtur identitetin), e cila u bë skllave seksi e tiranit libian që në moshën 15-vjeçare.
“Isha shumë i emocionuar sepse duhej ta shihja Muammar Gaddafin live. Zemra më rrihte. Shkolla më zgjodhi mua për t’i dhënë një buqetë me lule. Gjithçka ndodhi shpejt. I dhashë lule, i putha dorën dhe u përkula dhe Gadafi më përkëdheli kokën,”-rrëfeu ajo. Në harem kishte edhe skllave të tjera seksi që kënaqnin Gadafin e pangopur. Ai dyshohet se merrte dhe bënte seks katër herë në ditë me partnerë të ndryshëm. Përveç seksit, ai dyshohet se ishte i varur nga kokaina.
“Ishte një nga hetimet e mia më të dhimbshme,”-tha Cojean.
FRANCE 24: Të gjithë e njohin Gadafin si një tiran, por pak e dinin se ai ishte një përdhunues serial dhe kishte skllave seksi. Na tregoni për këtë anë të tij.
Annick Cojean: Gaddafi kishte një harem me gra që mbaheshin në bodrumin e rezidencës së tij, në dhoma ose apartamente të vogla. Këto gra, të detyruara të dalin para tij me të brendshme, mund të thirreshin në çdo kohë të ditës ose të natës. Ato përdhunoheshin, rriheshin. Për Gadafin, përdhunimi ishte një armë … një mënyrë për të dominuar të tjerët — gratë, padyshim, sepse ishte e lehtë, por edhe burrat, duke zotëruar gratë dhe vajzat e tyre.
Në mënyrë të ngjashme, ai detyroi disa nga ministrat e tij të bënin seks me të. Ai bëri të njëjtën gjë me disa krerë fisesh, diplomatë dhe zyrtarë ushtarakë mbi të cilët donte të merrte epërsi. Ne e dimë se Gaddafi, i cili ëndërronte të bëhej “mbreti i mbretërve” të Afrikës, kishte marrëdhënie seksuale me disa gra dhe vajza të krerëve të shteteve afrikane. Sigurisht, ai nuk i përdhunoi… por i joshi me grumbuj parash ose xhevahire të çmuara.
F24: Në librin tuaj, ju përshkruani një rrjet bashkëpunëtorësh të shumtë përtej territorit libian. A mendoni se Gaddafi kishte dikë që e ndihmonte të rekrutonte gra gjatë vizitave të tij zyrtare në Evropë?
AC: Kur largohej nga Libia për periudha të shkurtra, ai shoqërohej nga një pjesë e haremit të tij, veçanërisht nga Mabrouka Cherif, një grua që nuk u largua kurrë nga ai. Ajo ishte përgjegjëse për furnizimin e tij me vajza të reja, e ndonjëherë me të rinj. Kur ajo erdhi në Paris, detyra e saj kryesore ishte të rekrutonte vajza të reja për t’i marrë në Libi. Gjatë këtyre misioneve pariziane, ajo qëndroi në një hotel shumë prestigjioz në Champs-Elysées. Një diplomat i rëndësishëm francez më tha një herë se [Mabrouka] po “bënte pazarin” në Paris dhe kjo nuk do të ishte e mundur pa një ndihmë nga ambasada libiane. Autoritetet franceze duhet të kenë ditur gjithashtu diçka, pasi mënyrat barbare të diktatorit ishin famëkeqe në Perëndim. Por zyrtarët francezë sigurisht nuk ishin të vetëdijshëm për gjithçka, sepse shumica e njerëzve nuk e dinin se sa dhunshëm i trajtonte Gadafi këto gra.
F24: Soraya, figura kryesore në hetimin tuaj, thotë: “Do të doja të ndërtoja një jetë në Libinë e re. Pyes veten nëse është e mundur.” Si janë gjërat në Libi tani për gratë që keni intervistuar?
AC: Për momentin, gjërat janë tmerrësisht të vështira për të. Ajo jeton e fshehur, nuk guxon të largohet nga shtëpia, ka ndërprerë lidhjet me familjen e saj, të cilët kanë shumë turp për të. Disa nga vëllezërit e saj do të donin ta shihnin atë të vrarë dhe do të ishin të gatshëm ta bënin këtë vetë për të pastruar turpin e tyre. Shumë njerëz duan t’i portretizojnë këto gra si fajtore… por ato kurrë nuk zgjodhën të përdhunohen. Këto gra aktualisht janë të terrorizuara nga mendimi i zbulimit të sekreteve të tyre të dhimbshme.
F24: Si i bindi të flisnin?
AC: Kam qenë jashtëzakonisht me fat që i takova këto gra, sepse shumë pak prej tyre duan të flasin. Soraya, veçanërisht, pati guximin të më besonte mua, padyshim nën mbrojtjen e anonimitetit. Këto gra do të kishin dashur që një ditë ta shihnin Gadafin të gjykohej për krimet e tij. Soraya, për shembull, u zemërua, sepse e kuptoi se me vdekjen e Gadafit, do të detyrohej të heshtte. Edhe në Libinë e re. Mund të flitet për të gjitha krimet e Gadafit, të gjitha gjërat e këqija që ai u bëri të burgosurve politikë, por është shumë e ndaluar të flitet për atë që ai u bëri grave. Përdhunimi dhe çdo gjë që ka të bëjë me seksin është një tabu në Libi. Rrjedhimisht, këto gra preferojnë të mos flasin, sepse kanë gjithçka për të humbur. Kjo është arsyeja pse një hetim i tillë është i nevojshëm: që një ditë fajtorët dhe bashkëpunëtorët e tyre të ndëshkohen.
Soraja tha gjithashtu se Gaddafi kishte shkelur të gjitha rregullat e besimit mysliman. Ai kurrë nuk falej, nuk pinte duhan dhe alkool. E po ashtu, ajo tha se ai besonte në magjinë e zezë. Madje sipas një dokumentari të BBC-së, Gaddafi dyshohet se ishte i varur nga operacionet plastike.
Më 20 tetor 2011, kolonel Muammar Gaddafi u kap dhe u vra në qytetin e Sirtes, ku i kishte kaluar ditët e tij të fundit, pas rënies së Tripolit. Vrasja e Gaddafit i dha fund diktaturës më të gjatë në botë.
