Askush nuk është kurrë vërtet i gatshëm për bllokim. Por kur Holanda mbylli shkollat e saj në dhjetor, Kolegji Herman Wesselink, një shkollë e mesme në një lagje të pasur të Amsterdamit, ishte më e lexuar se shumica. Rreth gjysma e studentëve të saj kanë prindër që kanë përfunduar arsimin e lartë. Pothuajse të gjithë kanë dhomën e tyre të gjumit për të studiuar. Shkolla u ka dhënë nxënësve laptopë për vite me radhë dhe gjatë bllokimit të parë pranverën e kaluar kaloi normalisht në mësimin në distancë. Drejtori thotë se studentët nuk kanë mbetur prapa për nga përmbajtja, megjithëse aftësitë e tyre të studimit janë dobësuar.
Kolegji Mundus, një shkollë tregtare në një lagje më të varfër të Amsterdamit, e ka pasur atë më të vështirë. Rreth një e treta e studentëve të saj janë emigrantë ose refugjatë të rinj. Arsimi profesional është i vështirë të bëhet nga distanca. Klasat kanë qëndruar të hapura në gjysmën e numrit nën një përjashtim për studentët në nevojë, por është e pamundur të ndiqni rregullat e distancës shoqërore për lëndë si infermieria, thotë Diana Brummelhuis, drejtoresha: “Ju nuk mund të mësoni dikë të drejtojë një karrocë duke ligjëruar”. Ajo vlerëson se nxënësit e saj kanë mbetur të paktën një të katërtën pas ritmit të tyre normal.
Kontraste të tilla po shfaqen në të gjithë Europën. Në një kontinent të famshëm për sistemet e tij të mirëqenies, mbylljet e shkollave kërcënojnë të zgjerojnë ndarjet e arsimit, etnisë dhe klasës. Krahasuar me pjesën tjetër të botës, Europa nuk ka bërë keq gjatë pandemisë. Shumica e shkollave të saj u rihapën në vjeshtë, ndërsa në Amerikën e Jugut dhe Azinë Jugore ato kryesisht qëndruan të mbyllura. Por vala e dytë e covid-19 ka detyruar shumë shkolla europiane të mbyllen përsëri.
Kjo dëmton të gjithë nxënësit, por godet më shumë të varfrit dhe të cenueshmit. Ministria e Arsimit të Francës thotë se bllokimi i pranverës së kaluar rriti hendekun në rezultatet e provimeve midis shkollave normale dhe atyre në zonat e vështira, me disa pikë. Në Gjermani, ky bllokim i parë e shkurtoi kohën e studimit nga 7.4 orë në ditë në 3.6. Një analizë e rezultateve të provimeve kombëtare të vitit të kaluar në Holandë doli me gjetjen dëshpëruese se gjatë mbylljes së pranverës, nxënësi mesatar nuk kishte mësuar asgjë fare. Ata, prindërit e të cilëve ishin të arsimuar dobët, bënë edhe më keq: ata dolën nga dy muajt e parë të shkollimit nga interneti duke ditur më pak sesa kur e filluan.
Franca ka qenë më e vendosur nga çdo vend europian që nuk i lë shkollat të mbyllen, duke argumentuar se rreziqet për arritjet arsimore dhe kohezionin shoqëror janë më të mëdha se ato për shëndetin publik. Pranverën e kaluar Presidenti Emmanuel Macron kapërceu këshillat e epidemiologëve dhe urdhëroi që shkollat të rihapen. Ata kanë qëndruar ashtu, megjithëse që nga nëntori shumica e shkollave të mesme kanë punuar me turne. Gjermania mbylli shkollat e saj nga 16 dhjetor deri të paktën 15 shkurt. Qeveritë e saj shtetërore do të dëshironin të fillojnë rihapjen e tyre, por Kancelarja Angela Merkel dëshiron të presë derisa ngarkesat me covid-19 të bien përgjysmë nga nivelet aktuale. Europa Veriore ka ndjekur afërsisht modelin gjerman (përveç Suedisë kontraversale, e cila u mbyll vetëm pak në janar).
Në Europën Jugore mbylljet kanë qenë më pak të përhapura. Shkollat spanjolle kanë qëndruar të hapura që nga vjeshta, megjithëse shumica e shkollave të mesme përdorin disa mësime në distancë. Janë punësuar rreth 35,000-40,000 mësues dhe asistentë të rinj për të zvogëluar madhësitë e klasave. Në Itali shkollimi fillor nuk është ndërprerë. Shkollat e mesme, të mbyllura në nëntor, janë rihapur për shumicën e klasave. Të dy vendet kanë luftuar me klasat e largëta, falë lidhjeve të dyshimta të internetit dhe mungesës së kompjuterëve midis nxënësve më të varfër.
Probleme të ngjashme teknologjike mundojnë lindjen më të varfër të kontinentit. Sidoqoftë, mbylljet atje kanë qenë më të rrepta. Në Poloni shkollat janë mbyllur që nga fundi i tetorit; shkollat për ata të moshës deri në tetë u rihapën në 18 janar. Një studim i mësuesve polakë verën e kaluar zbuloi se shumica njihnin nxënës që nuk ishin paraqitur që kur udhëzimet hynë në internet. Shkollat e Rumanisë u mbyllën pothuajse vazhdimisht nga marsi deri sa u rihapën në 8 shkurt, megjithatë më shumë se një e katërta e fëmijëve të vendit nuk janë të pajisur për arsim në internet, sipas Save the Children, një shoqatë bamirësie. Në janar qeveria kishte shpërndarë rreth 250,000 tabletë, por tha se 287,000 studentë të tjerë kishin nevojë.
Shumë ekspertë shqetësohen për dëmtimin emocional dhe zhvillimor të bllokimeve. Por të dhënat janë të paqarta. Një sondazh i punonjësve socialë holandezë vitin e kaluar zbuloi se neglizhenca emocionale e fëmijëve për të cilët ata ishin përgjegjës, ishte shumë më e zakonshme sesa në të njëjtën periudhë në 2017-n. Por edhe pse disa fëmijë raportojnë më pak dashuri nga familjet e tyre, të tjerët thonë se po marrin më shumë, përfshirë një rritje të përqafimeve. Të tjerët shqetësohen për prindërit që punojnë të detyruar të qëndrojnë në shtëpi për t’u kujdesur për fëmijët. Rreth 150,000 gra polake kanë braktisur forcën e punës që nga marsi i kaluar, thotë Piotr Lewandowski, një ekonomist.
Një çështje ka qenë se çfarë të bëhet në lidhje me provimet kombëtare të rëndësishme të Europës. Gjermania po ecën përpara me Abitur për të siguruar që të diplomuarit e këtij viti të marrin respekt të barabartë. Shkollat e mesme holandeze kanë qëndruar të hapura për studentët në vitin e fundit para eindexamen. Në Francë, provimet e frikshme katër-orëshe të baccalauréat janë anuluar, përveç atyre pak që vendi i konsideron thelbësore: letërsia franceze, provimi përfundimtar me gojë dhe, natyrisht, provimi me shkrim në filozofi.
Të paktën graviteti i kërcënimit ndaj arsimit është zhytur brenda. Austria, Danimarka dhe Holanda rihapën shkollat e tyre fillore në 8 shkurt; Rumania rihapi gjithashtu shkollat fillore dhe shumicën e shkollave të mesme. Pyetja është se çfarë do të bëjnë qeveritë nëse normat e infeksionit rriten në pranverë: mbyllje përsëri të shkollave, ose gjetjen e masave të tjera të dhimbshme (të tilla si ora policore apo ndalimi i vizitave në shtëpi) për të kompensuar mbajtjen e fëmijëve në klasë.(The Economist, gazeta “Si”)
