Nga Fadil Maloku
Duket se propozimi për “tre emra unifikues” nga ana e LVV-së, duke marrë parasysh përfundimin e “ultimatumit” të Gjykatës Kushtetuese, i cili është i prerë, nuk ka fare të bëjë me një përpjekje xhentile për të arritur ndonjë konsensus, por para së gjithash me një instrument tejet të sofistikuar të menaxhimit të pushtetit.
Ky “propozim”, në fakt, kombinon disa pretendime dhe qëllime të caktuara, ku synohet që njëkohësisht: të zhvendoset apo të adresohet definitivisht “adresa” e përgjegjësisë; të rikonfirmohet një legjitimitet i arritur simbolik me zgjedhjet e 28 dhjetorit; dhe të ruhet niveli i presionit mbi PDK-në dhe LDK-në, pra mbi opozitën, deri në dështimin e plotë të konsensusit.
Ky lloj kurthi, që mund të themi se politikisht është “i lejuar”, por moralisht i kontestuar nëse e dekonstruktojmë me argumente sociologjike, ndonëse në pamje të parë duket si një hap i duhur për kompromis, në fakt, nga “leximi” ynë sociologjik, kur kjo iniciativë nxirret nga rrafshi formal, merr konotacione të një strategjie të njohur për menaxhimin e situatave konfliktuoze dhe refuzimit politik.
Në pamje të parë, ky propozim, në situatën e krijuar paszgjedhore, përveç që duhet të funksionojë si mekanizëm për zhvendosjen e përgjegjësisë politike, merr edhe një rol tjetër që opozita mund të mos e “nuhasë” fare, e ai është pozicionimi i LVV-së jo më si aktor dominues i gjithë procesit, por si një arbitër vendimarrës që pret zgjidhje nga të tjerët.
Pra, “oferta” e ndërtuar mbi narracionin e kompromisit të fundit, në stilin “take or leave it”, është përpjekja finale për ta betonuar shfajësimin e saj, por në të njëjtën kohë edhe për ta katapultuar me saktësi milimetrike përgjegjësinë mbi pakicën opozitare. Kjo është një strategji klasike e njohur e transformimit të rolit: nga ai vendimmarrës në rol gjykues, duke ruajtur kështu kapitalin e arritur politik dhe duke shmangur koston e dështimit vetanak.
Ideja tjetër po aq e rëndësishme është që ky propozim “shpresëdhënës” të vazhdoj të fuqizojë edhe më tej perceptimin publik që veç mori vulën e “testimit” në zgjedhjet e 28 dhjetorit, se pushteti është i hapur për kompromis, ndërsa opozita potencialisht refuzuese.
Megjithatë, unë mendoj se ky propozim, i cili po kuptohet qartë edhe “midis rreshtave”, është i gabuar dhe mbart rreziqe potenciale që, në zgjedhjet në horizont, ka me e ulë dukshëm perceptimin publik për VV-në. Sepse asnjë konditë sociopolitike (elementi diasporë) e asnjë indikator ekonomik (kriza evidente)nuk është në favor të ndonjë rritjeje të mëtejme, ashtu siç mund të mendojnë strategët naivë të këtij subjekti. Në fund, mbetet dilema “hamletiane” se a është ky propozim hap drejt zgjidhjes, apo një mënyrë e sofistikuar për ta menaxhuar krizën duke e zhvendosur fajin te opozita? Përgjigjja, si zakonisht në politikë, nuk qëndron te forma e propozimit, por te qëllimi i tij real…
