Nga Mentor Kikia
Meqë kjo punë u bë me tifozeri, më në fund edhe unë po them se nuk jam dakord me vajzën që i hodhi salcë ministres së arsimit. Pra unë nuk jam dakord me aktin, që më shumë se një protestë, mendoj se kishte si qëllim turpërim e saj publik. Dhe këtu nuk vlejnë as mjeti e as qëllimi. Vetëm kaq ama. Por unë nuk jam dakord me tërë harbimin publik pas kësaj, dhe padyshim s’jam dakord fare me publikimin e deftesës dhe konkluzionin: Kjo vajza e ka defetesën me 5-sa dhe 6-ta, çdo kjo që proteston? Çfarë të drejte i shkelën kësaj? U bë kjo, nga Lushnja, të protestojë?
Pse, mos vallë ka kritere për tu bërë protagonist në një protestë? Mos vallë duhet tu kontrollojmë deftesat njerëzve në një tubim, ku protestohet, psh, kundër korrupsionit? Mos vallë njerëzit duhet të protestojnë vetëm kur u preken interesat e veta personale?
Xhesti vulgar i kësaj vajze nxorri në dritë vulgaritetin e një shoqërie të tërë, nga maja e politikës, media, e deri poshtë në rrugë. Një shoqëri intrigante, mosbesuese, paragjykuese, cinike, ironike. Nuk ka lidhje me vajzën, ka lidhje me mentalitetin tonë. Rëndom dëgjojmë të thonë: Epo mirë na e bëjnë, këtu nuk ndjehet njëri, nuk flet njeri. Nuk ka këtu ca njerëz që të bëhen bashkë kundër këtyre politikanëve të korruptuar? Por kur dikush “ndjehet”, pra lëviz, në vend ti shkojmë pas, gjejmë bishta.
-Epo, kur u bë dhe ky. Kunata e tij ka punuar drejtoreshë shkolle, dhe vidhte lekët e shkumsave.
-Aman, kur ngre zërin dhe ky, po kur ka qenë në ministri, mua më kanë thënë se ka dhënë një tender me lekë.
Një ditë, poshtë një komenti tim kishte shkruar dikush: Kur u bërë dhe ti të japësh mënd, ti je me origjinë nga fshati.
-Shumë bindëse është arsyeja jote mor zoteri, po nuk gjete gje tjeter per te me kundershtuar- i thashë.
Nuk ka njeri të cilit ne nuk i vëmë një bisht. Por në fakt harrojmë se janë të tjerë që na kanë vënë bishtin te tereve si popull.
