Nga Ardit Rada
Ka një moment kur ngjarjet sado të trajtohen me tone solemne, bëhen aq qesharake, saqë nuk mund të mos vësh buzën në gaz. Sali Berisha, njeriu që për më shumë se një dekadë ka ushqyer opinionin publik me raportime të Qytetarit Dixhital, sot akuon “Diellën” e Qeverisë duke e cilësuar si farsë.
Përtej karremit që ka ngrëne opozita në këtë histori, gjithësesi “Diella” qendron mijëra hapa larg iPadit të Sali Berishës. Teksa Qytetarin e tij Dixhital e kemi si mallkim në formën e një fantazme anonime që ka shkatërruar jetë njerëzish, shpifur e akuzuar pa prova. Shpesh me pasoja të rënda.
Po çfarë është po aq farsë se Qytetari Dixhital, ky entitet që ka akuzuar njerëz për krime pa prova, që ka shkatërruar reputacione, që ka ndikuar në fatin e familjeve dhe karrierave. Dhe sot kryetari i PD na shfaqesh si mbrojtës i “së vërtetës”
një risi e Inteligjencës Artificiale që në fund të fundit nuk kërkon as shofer e as truproja si ti.
Nëse duam të bëjmë një krahasim, mes Qytetarit Dixhital dhe Dielles, më e besueshme del Diellja. Po, po, ajo kukulla e Edi Ramës ka më shumë kredibilitet se një burim anonim që ka shpikur më shumë histori se gjithë letërsia artistike e vendit. Pa përmendur gazetarine investigative… Sepse të paktën Diellja nuk pretendon se është “burim serioz informacioni”, por është aty thjesht për menaxhim rrjeti.
Ironia më e madhe është se Berisha nuk e sheh asgjë problematike te fakti që ka ngritur një “institucion” denoncimesh anonime, ku çdo qytetar mund të dërgojë çfarë t’i vijë në mendje – dhe ai ta publikojë si fakt të kryer. Në një vend normal, kjo do të ishte skandal kombëtar. Në Shqipëri, është thjesht rubrikë e përditshme.
Dhe tani, ky njeri na predikon për farsa të qeverisë. Është si të shohësh një pirat që flet për rrezikun e vjedhjes. Doktor! Nëse do të shpallësh moralin publik, të paktën fshiji gjurmët e viktimave që ke lënë pas me shpifjet e tua reale apo dixhitale.
Në fund, Diellja është më e ndershme se Qytetari Dixhital. Ajo nuk fshihet pas anonimatisë për të shkatërruar jetë, nuk e bën veten gazetar, as prokuror, as gjykatës.
Dhe ndoshta ky është mësimi i madh: kur politika kthehet në teatër kukullash, më mirë të zgjedhim kukullën që na ndihmon sesa atë te shtrigave te SHQUP-I që s’i dihet kur dhe si i del zëri.
