Nga Mero Baze
Ka qenë e dukshme gufosja e Lulzim Bashës pas fjalimeve të tij sipërfaqësore për pastrim parash dhe krim përmes ndërtimeve, kur Edi Rama ka përmendur pesë biznesmenët kryesorë në vend, të cilëve u ka dhënë leje për investime miliona dollarëshe. Është fjala për ndërtime nga Valbona deri në qendër të Tiranës. Ka përmendur me emër Bashkim Ulaj, Avni Ponari, Shefqet Kastratin, Ram Gecin dhe Samir Manen. Të pestë janë ish- mbështetës të mëdhenj të PD, dhe jo vetëm mbështetës. Disa prej tyre, dhe kontributorë të mëdhenj e me ndikim në vendim-marrjen e saj në pushtet dhe opozitë.
Agresiviteti në rritje i opozitës, duke ngritur tymnajë me krimin dhe pastrimin e parave, në fakt ka lidhje dhe me këta biznesmenë. Edhe pse ata janë drejtues thuajse koorporatash në Shqipëri, dhe politikisht një racë genuine e PD, Lulzim Basha e ka gjithë këtë fushatë vreri edhe për ta. I duket sikur ja kanë marrë. E ka, pasi në shumë raste në mënyrën e të bërit politikë, niset nga njerëz konkretë dhe pozicionin që ata kanë ndaj tij. Kur ka qenë në pushtet, këta njerëz i ka pasur rrotull tij dhe nuk është se i ka ndihmuar. Shumica e tyre kanë pasur punë më shumë me Kunatin, se me Lulin. Më së shumti e kanë ndihmuar ata. Por ai i llogarit si njerëz që nuk i ka më dhe që punojnë me kundërshtarin e tij.
Ideja që Edi Rama i “ka marrë” njerëzit që ai njeh në biznes, kanë nxitur tek ai një fushatë agresive kundër biznesit, kundër bankave, kundër investimeve në vend, dhe mbi të gjitha, kundër fuqizimit të biznesit shqiptar.
Edi Rama e heshti vetëm se përmendi emrat. Pas kësaj, ai nuk mund të vazhdonte më këngën e kukuvajkës për krim, drogë, para të pista etj, pasi kishte të bënte me njerëz që e njohin dhe i njeh, dhe me të cilët nuk do të përballet.
Ai heshti, jo se është ndjerë keq që po përfliste pesë biznesmenët më të mëdhenj në vend, që janë të PD-së, por mbi të gjitha, për faktin se ata po trajtoheshin nga kundërshtari i tij si të privilegjuar, pa pyetur për përkatësinë politike.
Përfytyroni pak sikur të ishin pesë biznesmenë të mëdhenj të lidhur me Partinë Socialiste në pushtetin e Lulzim Bashës, se si mund të trajtoheshin. Minimumi do ishin shkatërruar financiarisht dhe do përfundonin të falimentuar nëpër zyra përmbarimi.
Duke qenë i formatuar si një politikan klientelist, dhe duke trajtuar statusin e kryetarit të opozitës, si një pozicion që të humbet klientët në biznes, ai është bërë agresiv pikërisht për këtë shkak. Dhe ky agresivitet i kushton tashmë dyfish, pasi nuk ka fuqi jo vetëm të mbrojë atë që thotë, por as të ilustrojë qoftë dhe më një rast të vetëm. Dhe kur ja ilustron kundërshtari shembujt që përflet, ai futet në panik dhe nuk flet.
Më së paku thotë me vete “do më mërziten dhe nuk do më paguajnë lekë në fushatën që vjen”. Më së shumti mendon se mund të flasin dhe të tregojnë si i ka trajtuar ai në pushtet.
Por ajo që mbeti në sytë e të gjithëve, ishte heshtja e tij pasi kundërshtari tregoi se kush ishin investitorët e mëdhenj në Shqipëri, dhe pse nuk ishin ata njerëzit që po pastronin para, apo lekë droge. Është pafuqia e njeriut jo të lirë për të folur me zërin e tij dhe për njerëzit e tij. Pafuqia e njeriut jo të vërtetë. Pafuqia për të udhëhequr një opozitë me inatin e klientëve të humbur./Tema
