Nga Skënder Minxhozi/
Një seancë e gjatë dhe e rëndë e Kuvendit të Kosovës,si ato që marrin vendime delikate dhe me peshë, ka shënuar në fund të saj hapjen rrugë të krijimit të Gjykatës Speciale. E ndërsa vëmendja ishte fokusuar pikërisht tek ky hap, që klasës politike kosovare ju imponua për arsye që më së shumti gjenden jashtë territorit të Republikës së Kosovës, në seancë u hodh edhe një hap tjetër, që shkon kryekëput në të kundërt të Gjykatës Speciale.
Opozita ka dështuar në nismën e saj për miratimin e një rezolute për genocidin serb në Kosovë. Pikërisht në seancën që përgatiti hapjen e një zinxhiri procedimesh penale të shqiptarëve, në lidhje me luftën që e bëri Kosovën shtet të pavarur. Ka shumë qasje ndaj arsyeve të krijimit, nevojave reale dhe impaktit që do të ketë Gjykata Speciale në jetën politike e sociale të Kosovës, në të ardhmen e saj si shtet dhe në marrëdhëniet me të tretët. Duke nisur me fqinjin verior, Serbinë, e cila nuk u detyrua deri më sot të ngrinte një trupë të ngjashme penale brenda territorit të vet.
Kujt i duhet mesazhi i dyfishtë kosovar në një ditë? Ai i ngritjes së Gjykatës Speciale, e njëkohësisht, i mos aprovimit të rezolutës për genocidin serb? Pse duhet që një përballje banale pozitë-opozitë, të ketë çmimin e lartë të një mesazhi që shkon kryekëput në të kundërt të interesave të Kosovës? Gjykata Speciale është një imponim i bashkësisë ndërkombëtare, kryesisht për arsyet e mëdha gjeopolitike që i venë në lëvizje shtetet që e sponsorizojnë këtë nismë. Por Kuvendi i Kosovës ka detyrën madhore që t’i thotë një “Po” të fortë çdo lloj nisme, ngado dhe kurdo që të vijë, e cila dënon genocidin serb mbi shqiptarët, pikërisht gjatë asaj lufte që do të jetë objekti i Gjykatës Speciale. Pa një qëndrim të tillë solemn, Kosova shkon drejt Speciales si një komb që pret të gjykohet nga historia. Ndërkohë që janë të tjerë ata që duhen gjykuar e dënuar.
