Nga Artur Ajazi
Nuk është fare e vështirë të, ndash në dy kategori njerësit, edhe kur ke gosti, por edhe kur ke vaki. Shqiptarët në gjithë historinë e tyre mijëravjeçare, kanë dalluar qartë kush kanë qenë miqtë, dhe të liqtë e tyre, kush ka punuar dhe ja ka patur me hakikat, dhe kush u ka futur thikën pas shpine.
Dhe të tillë ka patur shumë, sidomos per ne, një popull i vogël por me halle shumë, një popull i varfër po bujar, një popull i shtypur por krenar. Pas një periudhe të gjatë në komunizëm, ardhja e demokracisë dhe ndryshimit të sistemit nga socializëm në kapitalizëm, gjithsesi kishte të papriturat e veta, edhe midis shqiptarëve. Pushtetin e morën batakçinjtë dhe horrat, duke u vetmburrur se “sollëm parajsën, ju hoqëm qafe enverizmin”.
Por në fakt shqiptarët, pas zgjedhës së enverizmit, ranë shumë shpejt në zgjedhën e salizmit dhe barbarizmit, duke përjetuar në afro 3 dekada, më shumë ndoshta se kishin pësuar në komunizëm. Ajo që shqiptarët nisën të përjetojnë pas vitit 1992, u dukej më e zezë, se ç’kishin përjetuar për 50 vjet me Enverin. Koha nisi ti ndante në miq dhe të liq, në zhvatës dhe barbarë, dhe në idealist të përjetshëm. Këta të fundit, dihet se patën një fund të hidhur, ose një vargan me vuajtje të tjera.
Ky vend përgjatë 3 dekadave, është tronditur, është dhunuar, është grabitur, është shpërfytyruar, dhe është goditur nga themelet, janë njollosur betejat dhe historia, janë shitur dhe vjedhur dituria dhe pasuria. Kjo kohë (koha e demokracisë) i ndau tashmë, në miq dhe të liq, në zullumqarë dhe hokatarë, në patriotë dhe tradhëtarë, në mirëbërës dhe taksidarë, në të shitur dhe barbarë, duke ruajtur padyshim mes këtij kaosi edhe vlera njerëzore.
Duke mos dashur të kujtoj, ç’ka hequr ky popull nga të liqtë, mjafton të ndalemi në dy dramat e fundit, tërmeti 2019 dhe coronavirusi tmerrshëm i 2020. Ishin dy sprovat e mëdha, për ata që dikur i kanë dalë “zot” këtij vendi (duke e shkretuar dhe dhunuar) dhe atyre që me ballin lart, po u qëndrojnë pranë shqiptarëve me vepra dhe jo fjalë.
Kjo kohë i ndau në miq dhe të liq, ata që porsa morën pushtetin dhe mbledhjen e parë e bënë, tek bodrumi i një ambasade “mike”, dhe ndanë si çakenj postet ministrore, dhe atyre që ishin dhe mbetën edhe sot e kësaj dite, miq për kokë të shqiptarëve. Kjo kohë i ndau, në barbarë dhe përparimtarë, në europianistë dhe mesjetarë, në vjedhës votash dhe fjalëndarë, duke u treguar shqiptarëve kush janë nxitësit e dhunës dhe kaosit, dhe kush janë fjalëmbajturit që dinë, dhe duan të bëjnë shtet. Kjo kohë vërtetë i ndau, në ata që përpiqen dhe rrinë syhapur për të kapur “qimen e postiqes për ta bërë tra” duke mos lënë fjalë pa thënë për gjithçka bëhet në këtë vend, dhe në ata që ecin para, dhe punojnë pa dëgjuar pse lehin “ata” të karvanit.
Kjo kohë i ndau në miq dhe të liq, sidomos politikanët, në ata që pushtetin e kanë idhull dhe popullin e shohin si gjallesë shtazore, dhe në ata që me vepra u kanë treguar shqiptarëve, se më tepër se gjithçka vlen jeta dhe shëndeti i tyre. Dhe në fakt, duhej të vinte kjo kohë, duhej të binte tërmeti, dhe të vinte edhe COVID-19, që shqiptarët të zgjoheshin, dhe të dallonin mikun dhe të ligun, patriotin dhe të shiturin, të njerëzishmin dhe barbarin, miopin dhe vizionarin.
