Jemi dëshmitarë mospajtimesh e antagonizmash gjithnjë e më të mprehta jo vetëm në relacionin Moskë-Uashington, por edhe ndërmjet fuqive të tjera të mëdha e të vogla, që tregon se në botën e sotshme orueliane secili është rival i secilit.
Ndjellësit e luftës kanë marrë guxim në të gjitha anët. Revanshistët tanë kanë marrë krahë nga zhvillime të tilla rrethanash ndërkombëtare, duke kujtuar se në saje të ndërlidhjes me Rusinë do t’ia dalin të kthejnë krahinën e dikurshme të Kosovës, por ambiciet e tyre nuk ndalen vetëm aty, transmeton gazeta e Beogradit “Danas” komentin e shkrimtarit dhe të historianit Nenad Zh. Petroviç, të cilin e transmeton Koha.net. Ardhja e një numri të madh refugjatësh nga Lindja e Afërme dhe zgjerimi i mundshëm i konfliktit në Europë është komplikim shtesë i situatës dhe krijojnë truall të përshtatshëm për kombinime gjeostrategjike dhe të kalkulimeve. Në gjithë këtë situatë do ta pësonim ne, kurse do të pasuroheshin “njerëzit e suksesshëm afaristë”, që tashmë e kanë shkatërruar ekonominë e Serbisë.
Prandaj duhet të thuhet qartë e zëshëm se vazhdimi në pafundësi i këtij “konflikti të ngrirë” çon në luftë të re në Ballkan që nuk do të ishte në interes as të popullit serb e as të popujve të tjerë. Ta themi qartë qëndrimin tonë se jemi kundër luftës, pavarësisht nga preteksti i përgatitjes dhe i arsyetimit të saj. Mospranimi i realitetit se Kosova është pavarësuar nga Serbia dhe se nuk është më në suazat shtetërore-juridike të saj çon nga tensione të reja dhe lufta e gjasme në të ardhmen e afërt.
Jemi dëshmitarë të përditshëm se forcat e të djathtës ekstreme po forcohen, se mediet thuaja të gjitha janë në anën e tyre dhe se po nxehen emocionet për luftë të re. Lufta nuk është në interes të askujt! Më së paku është në interes të atyre serbëve që kanë mbetur në Kosovë, të cilët, në rast se dikujt i mbushet mendja me idenë për “çlirimin e tokës së shenjtë”, do të kalonin më së keqi. Do të pësonin fatin e gjermanëve në Jugosllavi, Çekosllovaki e Poloni në vitin 1945, fatin e francezëve në Algjeri më 1962, ose fatin e serbëve nga Krajina më 1995.
Nëse e djathta ekstreme në Serbi merr pushtetin, që nuk është e pabazë të supozohet se mund të ndodhë në të ardhmen, ajo do të rikthente detyrimin e shërbimit të detyrueshëm ushtarak, do ta armatoste ushtrinë në saje “të ndihmës së pakursyer vëllazërore, duke e përgatitur popullin me propagandë e materialisht për “qërim përfundimtar hesapesh”. Ky qërim hesapesh, në thelb për interes të huaj të partisë gjeopolitike të shahut, Serbisë do t’i kushtonte më së shtrenjti, në të cilën do të dërgonte të rinjtë që të vdisnin dhe që të vrisnin për llogari aspiratash militariste e megalomane. Prandaj në pyetjen a na duhet një luftë e re duhet të themi me përgjegjësi dhe me arsye të mendjes JO!.
Nga të gjitha këto pushteti në Serbi do të duhej, madje sa më parë që të:
1.Të gjejë forcë dhe të zgjidhë problemin qindvjeçar duke pranuar faktin se Kosova është entitet i ri shtetëror që aktualisht ndodhet nën mbikëqyrjen e huaj dhe që po lufton për afirmimin e vet dhe të mos i bëjë pengesa në këtë qëllim. Do të duhej të ndryshojë Kushtetutën dhe në këtë mënyrë të bëjë të mundur që legalisht të kryhet njohja e realitetit të krijuar, që do të jetë në interes edhe të serbëve të tjerë në Kosovë.
2.Të përcaktohet qartë ndaj “ndihmës vëllazërore” dhe t’u thotë JO përzierjeve dhe kombinimeve pas perdeve të të gjitha fuqive të mëdha dhe sidomos Rusisë, e cila për shkak të interesave të veta strategjike e imperialiste dëshiron të gjejë klientë të dëgjueshëm në çdo pjesë të botës që do të luftonin për qëllimet e oligarkisë së saj.
3.Të thuhet qartë se nuk duam as në NATO dhe të ndërpritet dërgimi i ushtarëve nga Serbia në misione gjoja paqësore – në fakt në operacione ushtarako-policore që kanë për qëllim pacifizimin dhe “normalizimin” e vendit më parë të shkelur me forcën e luftës të SHBA ose të aleatëve të saj, e gjitha kjo me qëllim të sigurimit të interesave amerikane dhe të kapitalizmit multietnik.
