Një “fantazmë” e një dokumenti “Non-Paper”, jo zyrtar, që thuhet se përshkruan ndryshimet në kufijtë e Ballkanit Perëndimor ka dalë në skenë për të ringjallur skenarët e makthit në një kohë të trazirave të rënda gjeopolitike në rajonin e gjerë të Evropës Juglindore, Detit të Zi dhe, natyrisht, Mesdheu Lindor.

Kjo nuk ishte, sigurisht, hera e parë që skenarët që parashikojnë ndryshimet e kufijve dhe shkëmbimet territoriale janë hedhur nga të gjithë “kuzhinierët” e ndryshëm në “kuzhinën ballkanike”, kryesisht me një fokus në Kosovën dhe zgjidhjen e statusit të saj, i cili gjithashtu do të ishte e njohur nga Serbia.

Por këto janë kohëra të ndërlikuara dhe ato vende (që do të thotë Greqia) që në një mënyrë ose në një tjetër mund të gjenden në vorbullën e ndryshimeve të tilla rrënjësore dhe krijimin e qendrave të reja të fuqisë (pushtetit) në fqinjësinë e afërt u kanë kushtuar vëmendje më të mirë indikacioneve të tilla të qëllimit, veçanërisht kur zhvendosjet më të gjera gjeopolitike shfaqen në horizont.

Çdo ndryshim i ri në hartën e Ballkanit Perëndimor nënkupton fshirjen e status quo – në thelb Marrëveshja e Dejtonit, e krijuar nga “zjarri dhe sëpata” përmes luftërave në Bosnjë dhe Kroaci, dhe më vonë në Marrëveshjen e Kumanovës, e cila hapi rrugën për Pavarësia e Kosovës.

Një ndryshim i tillë do të ngatërrojë në mënyrë të pashmangshme çdo shtet ballkanik, pasi do të ndikonte në sigurinë dhe interesat e të gjithëve – duke çuar në më shumë gjakderdhje.

Prania e një “Shqipërie të Madhe” në kufirin tonë verior nuk mund të pranohej nga Greqia, e cila më pas do të justifikohej në kërkimin e aneksimit të “Epirit të Veriut”, dhe as Bullgaria nuk do të toleronte një “Serbi të Madhe” pa kërkuar gjithashtu të zgjerohej duke pretenduar pjesa e mbetur e Maqedonisë së Veriut, për të mos përmendur Turqit, të cilët do të shihnin një mundësi për të provuar një hyrje në Traki. Shkurtimisht, do të ishte një mulli që do të na bluante të gjithëve./ Marrë nga Kathimerini