Edison Ypi – Zonja Kryetare, “Sukseset” e të tjerëve fillojnë e mbarojnë përgjithësisht brenda sallave të mbledhjeve dhe konfencave, mes llafeve, urimeve, lajkave hipokrite që i bëjnë njëritjetrit. Sukseset tuaja, Zonja Kryetare, jo me llafe por me vepra, janë të gjitha jashtë mbledhjeve dhe mburrjeve, në qytet, nëpër fusha, kodra, serra, terraca, vreshta, ullishta. Cila shkollë, cili libër të ka mësuar të preferosh serrat para sallave, punën para llafeve ?
Majlinda Bufi – Shkolla dhe librat kanë rëndësinë e vet të padiskutueshme. Por këto që thoni ju nuk i kam mësuar as nga shkolla as nga librat, por nga Jeta, vrazhdësia e Jetës, kokfortësia e realitetit, kërkesa e çdo pune, nevojat e çdo rasti, halli i çdo individi, që janë një kaleidoskop shumëngjyrësh mahnitës të cilit ja vlen t’ja dedikosh jetën.
Edison Ypi – Mënyra juaj e pjesëmarrjes direkte ku janë punët për tu bërë dhe hallet e njerëzve për tu zgjidhur, veç vulletit të mirë, kërkon lodhje, pra shëndet, dhe sigurisht dhe kohë. Ku e gjen Kryetarja e Roskovecit gjithatë kohë ? A i njeh Kryetarja nji për nji banorët mbi 40 vjeç të Roskovecit dhe fshatrave ?
Majlinda Bufi – Dëshira ime është t’i njoh të gjithë, tu ndodhem pranë të gjithëve për ti ndihmuar dhe orientuar, nga bebe deri në vdekje, nga djepi deri në varr, çka është e pamundur. Megjithatë bëj sa mundem, sa kam takat. Veç të lutem, shifrën 40 bëje të paktën 20.
Sa për kohën, meqënse jam inxhiniere, pra meqënse kam shkollim dhe formim racional, inxhinierik, e di se koha nuk rredh uniformisht. Koha shkon e vjen, zgjatet e shkurtohet, sipas rrethanave, shpejtësive, energjive. Pavarësisht se jo të gjithë e besojnë, fakti është se me vullnet të mirë pafundësia tkurret sa çasti, çasti zgjatet sa pafundësia.
Edison Ypi – Me ose pa dashje, nga aftësia ose pamundësia, shumica e qyteteve të vogla, edhe pse në ‘to është investuar, janë përmirësuar në shumë aspekte. Por, fatkeqësisht, bashkë me ndryshimet dramatike demografike, tendenca e përgjithëshme është për t’i kthyer qytetet e vogla në fshatra turistikë me pak banorë. Roskoveci është i vetmi vend nga Vermoshi në Konispol, me siguri dhe më gjerë, ku ndërkohë që gjithkund tjetër bëjnë qytetin fshat, ti ke bërë fshatin qytet. Prej çdo qyteti e fshati ikin se vinë. Roskoveci është i vetmi ku më tepër vijnë se ikin. Si ja arrite kësaj çudie, si e mundësove këtë paradoks ? Përtej çdo modestie, të lutem.
Majlinda Bufi – Në këtë mes s’ka çudi as paradoks. As brenda apo jashtë modestisë. Nëse çka thatë është e vërtetë, ndoshta ndodh sepse zbatoj me rreptësi kritetin universal të gjetjes së njeriut të duhur punën e përshtatëshme dhe punës së duhur njeriun e nevojshëm. Por, tepër e rëndësishme kjo, pa prekur, pa kufizuar, pa paksuar, Lirinë individuale të secilit, që është kushti themelor i mbarëvajtjes së gjithçkaje, gjithmonë paralel me respektimin rigoroz të kompetencave të secilit.
Edison Ypi – Talenti yt për të ushtruar pushtet efikas, real, të matshëm, të balancuar, a ka ndonjë fillesë farefisnore ? Ndonjë gjysh, stërgjysh, dajë, xhajë, teze, hallë, nga të cilët ke trashëguar pasionin në fjalë ?
Majlinda Bufi – Ndoshta pasionin për teknologjinë e kam trashëguar nga një gjysh mullixhi.
– Sa orë gjumë fle Kryetarja ?
Majlinda Bufi – Kurrë më tepër se 5 orë në 24 orë. Edhe të djelave, ditëve të pushimit apo festave, aq.
Edison Ypi – Je vegjetarjane apo mishngrënëse ? Çfarë ha Kryetarja ?
Majlinda Bufi- Jam vegjetariane. Ha jeshilllëqe, lakra, spinaqra, sallatra, supra.
Edison Ypi – Më thuaj emrin e një personazhi për ta simpatizuar, një filmi për tu parë, titullin e një libri për ta lexuar që Kryetarja e Roskovecit ja rekomandon lexuesve të gazetës Panorama.
Majlinda Bufi – Shtetari i suksesshëm, fitimtari i sprovave, përballuesi i sfidave të kësaj kohe të vështirë, Edi Rama është Ai që rekomandoj të njihet sa më mirë dhe të ndihmohet sa më tepër prej të gjithëve, të mëdhenj e të vegjël, të rinj e të vjetër.
Filmi që rekomandoj për ta parë është “Forrest Gump”. Për të evituar spjegime paraprake moralistike të panevojshme, arsyen pse e rekomandoj këtë film lexuesit e nderuar të Panoramës le ta mësojnë kur ta shohin. Sa i përket librit për tu lexuar, këtë herë po rekomandoj poezinë “Trashëgimi” nga Lasgush Poradeci për ta mësuar përmendësh:
Trashëgimi
Ju më lini tu flas unë
Tu them fjalë vjershërie
Në bunacë e në furtunë
Të këndoj siç më ka hije
Hija ime nuk di dhunë
Di veç frymëzim Lirie
Dhe di punë, punë, punë
Mund pa fund për Art magjie
Që tu them për ç’kam kënduar
Në kuvend të përvëluar
Ja një këngë mjeshtërie
Ja një iskër bukurie
Dhe ta shoh të pasqyruar
Vetëveten fije fije
Fije fije poezie
Që mban erë Shqipërie
Edison Ypi – Punë të mbarë mes bukurive të Roskovecit të magjishëm. Susksese të mëtejshme në të mirë të vendit. Faleminderit që gjete kohën për kafen dhe intervistën.
