Riviera Shqiptare nuk është vetëm një destinacion i verës së zhurmshme dhe plazheve të mbushura. Jashtë sezonit turistik, bregdeti i Jonit shfaq një tjetër pamje – më të qetë, më autentike dhe më të afërt me natyrën dhe jetën lokale. Me plazhe të qeta, çmime më të favorshme dhe një ritëm më të ngadaltë të jetë bregdetare, pranvera dhe vjeshta ofrojnë një mënyrë krejt tjetër për të zbuluar bukuritë e kësaj zone, shkruan media italiane “Stato Quotidiano”.
Riviera shqiptare shtrihet përgjatë rreth 100 kilometrave vijë bregdetare të detit Jon, nga Vlora deri në Sarandë.
Emrat e fshatrave bregdetare shqiptare janë bërë tashmë të njohur për turistët, si Dhërmiu, Himara, Palasa dhe Borshi.
Plazhet e kësaj zone, ofrojnë një cilësi të jashtëzakonshme të detit, e cila në shumë destinacione të tjera të famshme mesdhetare është bërë e vështirë për t’u gjetur, falë faktit se presioni turistik mbetet ende më i kufizuar krahasuar me vende të njohura si Kroacia apo Greqia.
Por pas muajve korrik dhe gusht, situata ndryshon ndjeshëm. Shërbimet reduktohen, disa lokale mbyllen dhe bregdeti rikthehet në një ritëm më të qetë, më pranë jetës së përditshme të banorëve vendas.
Kjo nuk përbën domosdoshmërisht një disavantazh. Ata që udhëtojnë në muajt maj ose tetor gjejnë çmime shumë më të ulëta për akomodimin, plazhe pothuajse të boshatisura dhe një mundësi më të madhe për të njohur nga afër territorin, diçka që gjatë kulmit të sezonit turistik shpesh është e vështirë të arrihet.
Fshatrat në zonat e brendshme të Rivierës, si Palasa dhe Kudhësi, ruajnë arkitekturën tradicionale dhe një mënyrë jetese komunitare, e cila gjatë muajve të verës shpesh mbulohet nga fluksi i madh i turistëve në bregdet.
Saranda, qyteti më jugor i Shqipërisë, ndodhet vetëm pak kilometra larg Butrintit, një prej qendrave arkeologjike më të rëndësishme të Mesdheut Lindor.
Ky vendbanim ka kaluar nëpër disa periudha historike: ka qenë fillimisht grek, më pas romak, paleokristian dhe më vonë venecian.
Gjurmët e kësaj historie të pasur janë ende të dukshme në strukturën urbane dhe në muret e ndërtuara ndër shekuj, të cilat dëshmojnë për shtresëzimin e qytetërimeve të ndryshme.
Butrinti është pjesë e listës së trashëgimisë botërore të UNESCO-s dhe ndodhet në një gadishull liqenor që shtrihet përballë Kanalit të Korfuzit.
Vizita në këtë sit arkeologjik kërkon të paktën gjysmë dite, ndërsa një ditë e plotë është zgjedhja më e përshtatshme për ata që duan ta eksplorojnë me më shumë kujdes.
Në anën tjetër të kanalit, rreth 45 minuta me traget lokal, ndodhet Korfuzi. Shumë vizitorë organizojnë ekskursione njëditore drejt ishullit grek, duke u nisur nga Saranda.
Linja detare Bari–Durrës është lidhja kryesore për turistët që mbërrijnë nga Italia me traget.
Udhëtimi zgjat rreth tetë orë, zakonisht me nisje në mbrëmje dhe mbërritje në mëngjes, duke u mundësuar udhëtarëve të shfrytëzojnë më mirë kohën, pa humbur një ditë të plotë udhëtimi.
Tirana meriton një vizitë të veçantë, të cilën shumë turistë shpesh e shtyjnë ose e anashkalojnë, por që në fakt rezulton të jetë një prej surprizave më të mëdha të Shqipërisë.
Kryeqyteti ka ndryshuar ndjeshëm pamje brenda pak vitesh. Blloku, dikur zona e rezervuar për elitën komuniste dhe sot një lagje e njohur për baret, galeritë e artit dhe restorantet, është një prej vendeve ku historia e afërt e vendit vazhdon të lexohet përmes arkitekturës dhe kujtimeve të banorëve më të moshuar.
Muzeu Bunk’Art, i vendosur brenda një bunkeri bërthamor të ndërtuar gjatë regjimit të Enver Hoxhës, është një prej muzeve më origjinale në rajonin e Ballkanit.
Zonat e brendshme të Shqipërisë mbeten ende pothuajse tërësisht jashtë itinerareve të turizmit masiv.
Liqeni i Ohrit, i ndarë me Maqedoninë e Veriut, është pjesë e trashëgimisë botërore të UNESCO-s për shkak të biodiversitetit të tij të veçantë liqenor, me specie endemike trofte që nuk gjenden askund tjetër në botë.
Parku Kombëtar i Thethit, në Alpet Shqiptare në veri të vendit, po shndërrohet gjithnjë e më shumë në një destinacion të rëndësishëm për ecjet malore, falë shtigjeve të shënuara mirë dhe mundësive për akomodim në fshatra.
Këto zona kërkojnë njëfarë pavarësie dhe gatishmëri për t’u përshtatur nga ana e vizitorëve, por në këmbim ofrojnë peizazhe mahnitëse dhe një qetësi që është e vështirë të gjendet në shumë vende të tjera të Evropës.
Një aspekt praktik që duhet marrë në konsideratë është infrastruktura rrugore. Rrjeti rrugor shqiptar është përmirësuar ndjeshëm vitet e fundit falë investimeve të rëndësishme, por disa zona të brendshme ende kanë nevojë për përmirësime.
Ata që duan të eksplorojnë Rivierën në mënyrë të pavarur me makinën e tyre, duke e sjellë atë me traget, do të kenë mundësinë të përfitojnë nga fleksibiliteti i lëvizjes në zonat malore dhe përgjatë bregdetit.
